7 mrt 2010

Chivirico – Casilda; alles of niets

's Ochtends worden gewekt door het geluid van tientallen kraaiende hanen. Even later zoeken we het gaatje weer naar buiten en zeilen we verder langs het hoge gebergte van de Sierra Maestra. Helaas valt ook nu weer 's middags de wind weg om pas na enkele uren motoren weer langzaam aan te trekken. Uitgezwaaid door een paar kleine dolfijnen zeilen we de nacht in, preventief een rif in het zeil. Als ter hoogte van Cabo Cruz komen worden we promt omgegooid door een dikke windstoot, en al snel volgen er nog een paar. Snel gaat het tweede rif in het grootzeil, en in de genua. Niet veel later gevolgd door een derde rif in het grootzeil. Het wordt een wilde nacht. Harde windstoten en een vierkante zee met golven uit verschillende richtingen smijten ons alle kanten op.

  

Net als we boot en zeilen weer onder controle hebben begint de autopilot onverwacht te piepen en geeft er de brui aan. De boot loeft op en draait met klapperende zeilen in de wind. We liggen dwarsscheeps in een enorme klotsbak. Snel leggen we de boot weer op koers en de autopilot gaat weer aan. Even gaat het goed maar niet veel later volgt een herhaling; de autopilot gaat piepend op standby, de boot loeft stuurloos op en even later liggen we weer dwarszees. Dit is niet echt het weer voor dit soort grappen, daar hebben we slechte herinneringen aan! Als blijkt dat ook de draadloze afstandbediening van de autopilot is uitgegaan (wat niet vanzelf gaat) worden alle systemen weer gereset en haalt Ascha de batterijen uit de afstandbediening. Probleem verholpen. Moge de ontwerper van de Raymarine s100 Remote autopilotafstandbediening inmiddels ontslagen zijn want wat een joekel van een ontwerpfout om de autopilot op standby te zetten wanneer deze zijn laatste signaal uitzendt als de batterijen (bijna) op zijn!
Boot en techniek zijn weer onder controle maar er volgt een nacht waarin we aan slapen niet toekomen, de zeilpakken kunnen voor het eerst weer uit de kast en het is koud buiten. Het alles of niets hier, zo lijkt het.

Pas tegen de ochtend wordt het rustiger en nemen de golven en wind geleidelijk af. Bestemming voor vandaag zijn de Jardines de la Reina, ofwel de tuinen van de Koningin. Een lange rij van vier groepen Cayo's die voor ons opdoemen als zijn het oases in de oceaan. Uit het niets rijzen groepjes mangroves op tussen de parelwitte strandjes en even lijkt het wel of we, met enige fantasie, op een mooie zomerdag over de Oosterschelde langs het strand van Ouwerkerk varen.
In de Cayos Labyrinto de las Doce Leguas zou er volgens onze pilot een mooie rustige ankerplaats zijn bij Cayo Cachiboca en we zien er naar uit om daar eens lekker bij te komen van deze nacht. Dit gebied is nauwelijks gecarteerd en helaas doet deze Cayo zijn naam eer aan want voor de deur ligt een labyrint van koraalkoppen in het zand en als de diepte onder de twee-en-halve meter komt maken we dat we wegkomen voordat we verdwalen. Helaas bieden de andere Cayo's ook geen beschutting in voor ons toegankelijke ankerplaatsen, en de ene die wel toegankelijk is halen we niet meer voor het donker wordt dus zit er niets anders op dan door te varen naar Casilda, de eindbestemming. De Santa Maria vaart een paar mijl achter ons en ook zij besluiten door te varen.
Zo hard als het vannacht waaide, zo weinig wind is er vanmiddag. Het is halen en brengen, dan zakt de wind helemaal in elkaar, dan waait het 15 knopen uit het noordoosten, het volgende moment waaien we als vanzelf overstag omdat de wind draait naar het zuidwesten en dan is de wind weer helemaal op. Dit herhaalt zich een paar keer en steeds moet de motor even bij om ons door de windstille momenten heen te trekken.

Over de windverwachting hier kun je een studie maken. Volgens de pilot waait de “prevailing wind” uit het noordoosten, passaatwind. Maar vanwege het katabisch effect, veroorzaakt door een grote landmassa in zee (vergelijkbaar met het land-/zeewind effect) ruimt in de loop van de dag de wind en komt van zee. In de nacht krimpt of ruimt de wind terug en waait vanaf het land uit noordelijke richting, waarbij het overdag doorgaans harder waait dan ‘s nachts.
Dan zijn er de hoge bergen in deze regio die harde valwinden veroorzaken, dikke vlagen die uit de bergen komen razen. En intussen hebben we onder de kust van bergachtige eilanden geleerd dat de wind de kust van het land volgt. Bij kapen wordt dat effect nog versterkt en gaan we er vanuit dat het altijd 10 knopen harder waait.
Tenslotte zijn er koufronten die hier met regelmaat overkomen, want hoewel het over het algemeen prachtig weer is, ook hier is het winter. Voordat een koufront overtrekt komt de wind uit zuidwestelijke richting en na de passage ruimt deze via het noordwesten naar het noorden om tenslotte in kracht af te nemen en weer uit het het noordoosten te waaien.
Maar hoezeer we ook studeren, de wind die vandaag en gisteren afwisselend uit het zuidwesten en noordwesten waait kunnen we niet verklaren en ook de harde wind ‘s nachts zijn ons een raadsel. De weerkaarten van NOAA verwachten noordoostenwind en de GRIB's noordoost ruimend oost. Beiden zijn het erover eens dat het niet meer dan 10 tot 15 knopen zal waaien. Enkel de NWS verwachtingen die we met de NavTex uit Miami ontvangen spreken van noordenwind, maar hooguit 20 knopen in vlagen.
Zonder een internetverbinding zijn de weerkaarten en GRIB’s niet te verkrijgen en is onze enige bron van informatie de genoemde NavTex die twee maal per dag een weerbericht ontvangt. Gelukkig heeft de Santa Maria een SSB installatie aan boord waarmee we twee maal per dag weerfaxen kunnen ontvangen en GRIB’s kunnen opvragen.

En omdat de praktijk altijd anders blijkt te zijn - het koufront is inmiddels lang en breed overgetrokken en we varen intussen midden op zee (de Cayo’s liggen 40 mijl uit de kust) dus van een katabisch effect kan geen sprake zijn – is de windrichting op het moment weer noordwest en trekt vanavond aan naar een constante 15 knopen. De koers naar Casilda is aan de wind, maar net bezeild en in de lij van de eilandjes varen we op rustig, vlak water.
Totdat ik vlak voor middernacht mijn bed uit wordt getorpedeerd en in tijd van een paar minuten de wind weer aantrekt naar 30 knopen, op de kop. Zeilbroek, laarzen en zwemvest aan, en aangehaakt naar voren om het derde rif (de eerste twee zaten er al preventief in) in het grootzeil te trekken. De genua rollen we ook meteen weer een eind in en voor we het weten beuken we weer tegen vlagen van 35 knopen op en is de vlakke zee veranderd in een heksenketel. Dat wordt weer een lekkere nacht...
Afwisselend proberen we onze wachten te draaien en wat te slapen maar op deze vierkante zee komt daar weinig van. Het is van dik hout zaagt men planken.

  

Pas tegen de ochtend nemen wind en golven geleidelijk weer wat af en na twee korte slagen kunnen we voor de doorgang in het rif de zeilen laten zakken.
Op de motor slalommen we anderhalf uur door een soort waddengebied. Bijna is het alsof we weer in de lagune bij Faro varen, anderhalf jaar geleden. Volgens onze pilot moeten we ons melden bij de Guarda Frontera in de vissershaven, maar de vissers staan raar te kijken als we langszij afmeren en informeren. Het kantoortje is al jaren geleden verhuisd naar de jachthaven aan de overkant. We gooien we het anker uit en met Joost vaar ik in de bijboot naar het haventje. Dat blijkt keurig te zijn aangelegd, maar vanwege de beperkte diepgang van net anderhalve meter in het toegangskanaaltje komt daar, behalve een paar lokale boten die toeristen van het nabijgelegen hotel vermaken, geen enkele bezoeker. De jongemannen van de Guarda willen aanvankelijk graag meevaren maar als ze de kleine bijboot zien beloven ze aan het eind van de dag zelf langs te komen om de despachio voor het traject naar Cienfuegos in orde te maken. Blijkbaar voelen ze weinig voor een nat pak. Dat komt goed uit, dan kunnen wij eerst nog een paar uur slaap pakken na deze twee vermoeiende nachten!

Comment Notification Subscription

You have been unsubscribed from email notifications for any future comments to this post.
Reacties zijn gesloten

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties