27 feb 2009

Een zeiler's nachtmerrie

Geconcentreerd stuur ik de boot door de hoge golven, die telkens proberen de boot uit koers te brengen en haar doen oploeven. Door flink tegenroer te geven kan ik de boot op koers houden, de autopilot lukt dat inmiddels niet meer. Als weer een golf op de kont beukt en ik hevig corrigeer voel ik een van de stuurkabels breken. De boot draait in de wind om met klapperende zeilen in de hoge golven tot stilstand te komen. Het begin van een nachtmerrie op zee.

Na veel te lang op St. Lucia gelegen te hebben willen we door naar de Grenadines, het beloofde paradijs voor zeilers, om daar eens lekker vakantie te vieren na het harde werken aan de boot. Het regent die dag de hele dag al, maar na dagen van harde wind waait het nauwelijks in de haven. Als eind van de middag het weer opknapt tanken we (taxfree!) en varen alsnog de haven van Rodney Bay uit. We zetten koers naar Carriacou, een tocht van 100 mijl en ongeveer 18 uur zeilen, zodat we mooi begin van de middag daar aankomen.
Eenmaal uit de haven waait het zoals verwacht rond de 15 knopen en varen rustig langs de inmiddels donkere kustlijn. Eenmaal achter de Pitons neemt de wind af en de golfslag toe, we bevinden ons sinds lange tijd weer eens in een kokende soepketel. De atlantische deining ontmoet de caribische zee en het stroomt hier behoorlijk. Verder uit de kust pikt de wind weer op, tussen de 15 en 20 knopen, en varen we lekker door. In de verte zien we de lichtjes van St. Vincent opdoemen.

Als we halfverwege de oversteek tussen St. Lucia en St. Vincent zijn neemt de golfslag toe. Het is donker op zee, de nieuwe maan laat zich nog niet zien, en hoewel de zee nauwelijks te zien is voelen we hoge en stijle golven iets achterlijker dan dwars hard tegen de boot aan beuken. De stuurautomaat heeft er duidelijk moeite mee en voor het eerst deze reis trekt de autopilot het niet op deze koers en stuur ik met de hand verder. Ook dat valt niet mee, maar door geconcentreerd te sturen kan ik de boot goed op koers en golven houden. Totdat een van de stuurkabels afbreekt en de boot met een zwaai klapperend in de wind draait. Snel grijpt Ascha de noodhelmstok die we samen op de roerkoning monteren. Voordat ik de boot weer op koers kan krijgen grijpt een volgende golf de boot en duwt deze door de wind; een klapgijp is het gevolg. Ik haal de grootschoot aan, laat de fok bak staan en zet de autopilot weer aan. De boot blijft rustig bijliggen op de golven in de inmiddels flink in kracht toegenomen wind. Ik hoor Ascha kermen en als ik opkijk zie ik haar met het hoofd onder de buiskap tegen de lier liggen. De overkomende grootschoot heeft haar gegrepen en met het hoofd tegen de lier gesmeten. Vlak boven haar slaap heeft ze een flinke hoofdwond. Ze is volledig in de war en kan nauwelijks praten. Ik probeer het bloeden te stelpen met een natte doek, gelukkig helpt dat snel, maar de verwardheid blijft en wordt niet minder.

Ik besluit dat Ascha medische hulp nodig heeft maar doorvaren naar St. Vincent, laat staan Carriacou, is geen optie. Hoewel St. Vincent dichterbij is voel ik er niks voor in harde wind de onbekende havens of ankerplaatsen in het donker aan te lopen. Terug naar St. Lucia - tegen harde wind, hoge golven en tij in - waar ik de ankerplaatsen ken is verre van aantrekkelijk maar de enige mogelijkheid. Ik laat het grootzeil zakken en rol de fok in. Op de motor beuk ik de 12 mijl tegen wind en golven in en de pas gepasseerde Pitons lijken maar niet dichterbij te komen. Het worden de langste 4 uur van mijn leven.

Viermaal zend ik een pan-pan medico uit, in de hoop een bijboot en een dokter standby te hebben zodra we aan land kunnen, maar niemand antwoord op mijn oproep. Pas als we binnen telefonisch bereik zijn weet ik een ambulance te alarmeren. We varen de pikdonkere baai tussen de Pitons binnen en ik zie de ambulance met knipperende zwaailichten klaarstaan op de pier, waar we een aantal weken terug onze dinghy nog achterlieten voor een bezoek aan de vulkaan. Ik vervloek alle schepen die zonder ankerlicht in de baai aan een mooring liggen en slalom de boot, sturend op de stuurautomaat, zo dicht mogelijk naar de pier toe. Telefonisch vraagt de ambulancebroeder mij af te meren aan de korte pier, maar met 25 en in uitschieters 35 knopen wind op de kop, de stijle rotswand van de Little Piton op een paar scheepslengtes afstand en met nauwelijks de mogelijkheid te manouvreren meldt ik hem dat dat niet gaat. Op 20 meter diepte - de baai loopt hier heel stijl op en alle moorings zijn bezet - gaat het anker uit en de dinghy overboord.

Met de bijboot haal ik een ambulancemedewerker aan boord en we proberen Ascha, intussen meer slapend dan wakker en met hevige pijn, tevergeefs van boord te krijgen. Uiteindelijk lukt het om haar met de patrouilleboot van de SMMA van boord en in de ambulance te krijgen. Omdat we intussen meer dan 200 meter naar achteren gekrabt zijn wil ik niet van boord - een probleem is even genoeg. Samen met de rangers leg ik de boot aan een nog vrije mooring in het verderop gelegen Soufriere, waar ook de ambulance inmiddels gearriveerd is bij het kleine ziekenhuisje.
Anderhalve dag later, een ambulancerit naar het ziekenhuis Victoria Hospital in Castries en een CT-scan in het Tapion Hospital verder, is Ascha na een nacht ter observatie gelukkig weer helemaal bij. Alleen een paar flinke hechtingen en een stevige hersenschudding herrineren ons nog aan de nachtmerrie op zee.

Achteraf hadden we kunnen verwachten dat er hoge golven zouden staan. Misschien wilden we te graag weg, toen we zagen dat er een golfhoogte van 9-11 voet verwacht werd, maar aan de andere kant, tijdens onze oversteek hebben we niet anders gehad. Ook de windverwachting van 15-20 knopen uit het oosten was geen aanleiding het vertrek uit te stellen, al weten we inmiddels dat het in de accelaratiezones tussen de eilanden flink kan spoken als gevolg van windversnellingen tussen bergkammen.
Hoewel we, juist om klapgijpen te voorkomen, een GybEasy aan de giek hebben bevestigd, kon deze de gijp niet voorkomen, laat staan afremmen. Een van de lijnen waarmee de GybEasy op spanning wordt gebracht was geborgd op een lier die, bij nader inzien, "dol" was. Inmiddels is ook de lier weer schoongemaakt en ingevet.
Gelukkig hadden we een noodhelmstok aan boord en was die snel gemonteerd - al had ik er niet aan moeten denken het hele stuk met de hand terug te moeten sturen - en bleek de autopiloot (die rechtstreeks aangrijpt op het roerkwadrant) de koers terug goed te kunnen sturen. Wel neem ik voortaan de staat van de roerkabels mee in de routinevoorbereidingen voor vertrek, zoals we dat ook altijd doen met bijvoorbeeld het checken van de motor, de fundering van de stuurautomaat of de spanning van de verstaging.
De reserveset kabels was gelukkig snel gemonteerd en na een paar dagen recoveren hopen we dan toch echt van de Grenadines te kunnen gaan genieten. Ik zeg het niet graag, maar laat Meneer Pech nu maar eens een andere boot uitzoeken!

Comment Notification Subscription

You have been unsubscribed from email notifications for any future comments to this post.

Reacties

Bas 
woensdag 4 maart 07:51 #

Wat een gruwelijk verhaal!

Heel veel sterkte met het herstellen en bijkomen van deze nachtmerrie.

Grtz, Bas

schipper 
woensdag 4 maart 12:21 #

o o o o o o o dat was even schrikken...ligt zuster ascha zelf in het ziekenhuis. Ik hoop dat je broeders en zusters ala kikstra hebt getroffen..dan ben je in ieder geval goed verzorgd. Houd je haaks nog effe en dan komt zuster schipper naar jullie toe!!

kaatje 
woensdag 4 maart 21:48 #

Gatver wat een verhaal.

Laat meneer pech inderdaad maar een andere boot uitzoeken ver bij jullie vandaan.
Sterkte met het recoveren.

xxx kaatje

Vermunt en co 
woensdag 4 maart 22:17 #

Aardig gekke boel! In het begin een mooi spannend verhaal maar vanaf het moment dat je roer breekt en As door die klapgijp wordt meegegrepen breekt het zweet me aan alle kanten uit hier! Goed gehandeld man, trots op je!! Ik ben blij dat jullie allebei veilig zijn en het nu weer beter gaat. Een extra materieelcheck voor een reis kan idd geen kwaad maar je weet nooit wat er bebeurd. Reserve materiaal meenemen en situaties met elkaar doornemen is net zo belangrijk. Beter wat extra roeren dan stuurloos!
Hou jullie haaks en Asha beterschap! xx Vermunt

donderdag 5 maart 01:06 #

Ik krijg er koude rilling van als ik jullie laatste geval pech lees. Ook al weten we beide dat het als vetrekker niet altijd meezit. Hebben jullie je portie nu toch echt wel gehad. Ik denk dat jullie voorbereiding voor ieder oversteek/tocht ruim voldoende is, je kunt je niet op alles voorbereiden en zeker niet op deze situatie. Ik (Bert) heb er ondertussen voor gekozen (geleerd??) om s’nachts met een extra rif te varen gaat minder hard maar geeft meer rust. De uren van de terugvaart en de daarop volgende dagen  moeten een beproeving zijn geweest. Het stukje is zo gelezen maar de werkelijke tijd is hiermee niet te vergelijken. Gelukkig gaat zover we kunnen lezen met Ascha alweer beter. Doe rustig aan tot ze goed is hersteld van de hersenschudding de volgende bay moet maar even wachten. Ook al hebben jullie je vakantie wel verdiend na al het harde werken…..
We blijven jullie volgen groetjes vanaf Madeira,
xxx Bert en Annette

annelies 
donderdag 5 maart 14:01 #

hay marcel en asha
Hier nog even een berichtje ik lees het net gruwelijk maar ben blij voor jullie dat alles weer goed is heel veel beterschap asha rust maar goed uit

groetjes annelies uit belgie

h.koper 
vrijdag 6 maart 20:45 #

Ascha @ Marcel

Wat een verhaal en wat een vervelende
tegenslag, Ascha ik hoop dat je snel weer de oude bent, en ga dan maar eens heel even met marcel genieten van een paar leuke dingen.

groetjes
ome harrie en tante lenie

oby kikstra 
zaterdag 7 maart 13:29 #

Ben blij dat je er nog om kan lachen. Had eigenlijk een foto verwacht met een lap voor je oog en een papagaai op je schouder!! Hahaha.. Enfin, hou jullie haaks (snap je hem!) ;0)!! Groetjes ook van Bren en tot laters..

Adiossss...
Oby x

zondag 8 maart 10:23 #

Hoi Marcel en Ascha,

Vol afgrijzen ben ik jullie nachtmerrie aan het lezen.
Wat een stressuren hebben jullie meegemaakt zeg! Wat hebben jullie goed gehandeld zeg!! Jullie moeten behoorlijke angst uitgestaan hebben!
Ben blij om te lezen dat het met Ascha weer beter was de dag erna. Hoop dat ze nu helemaal recovered is!

Nog heel veel zeilplezier toegewenst zonder dit soort capriolen.

Heel veel groetjes van Wiro en Esther

dinsdag 10 maart 19:49 #

Poe, wat een verhaal zeg. Klinkt toch wel erg spannend als het zo helemaal uitgeschreven staat. Als collegacruiser leer je er ook altijd van, goed gedaan Marcel! Nogmaals veel beterschap de komende tijd en ik hoop dat het snel beter gaat met je, Ascha. Hoop dat jullie nog wel van het prachtige Grenada (e.o.) kunnen genieten!

Sterkte en lieve groeten, Bram en Vivian

Reacties zijn gesloten

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties