De tocht van Madeira naar Tenerife was er een met wind en golven. Tot zover niks bijzonders want dat is inherent aan zeilen, maar op de oceaan hebben golven eigenlijk meer invloed dan wind. Als het op de Noordzee een dag hard gewaaid heeft dan zijn na één tij de grootste golven wel verdwenen. Op de oceaan is dat anders, de golfhoogte is dan veel interessanter dan de wind. Ook met windstil weer kunnen er hoge golven staan als het mijlen verderop hard waait of gewaaid heeft.
Veel deining met weinig wind zorgt ervoor dat we met een ondraaglijk geklapper van de zeilen aan de achterkant van een golf afrollen. Ontzettend vervelend en oncomfortabel. Veel deining met veel wind zorgt ervoor dat we in een surf over de golf gaan. Ook niet altijd comfortabel, maar het gaat wel hard!
Op deze tocht hadden we het beide. Als we die ochtend uit de haven Funchal uitvaren is er weinig wind dus vertrekken we met vol tuig. Tegen beter weten in, want eenmaal uit de luwte van eiland trekt de wind flink aan. Door het kaapeffect wordt de vrij krachtige noordoosten wind nog wat versterkt en met uitschieters in de 7 bft stuiven we van Madeira vandaan. Eind van de middag neemt de wind echter niet meer af naar de verwachte 5 bft en besluiten we alsnog een rif in het grootzeil te zetten.
Na de oversteek van de Golf van Biskaje heb ik zitten denken hoe we op volle zee kunnen reven zonder de boot in de wind te hoeven leggen. Bij de meeste boten is dit wel te doen maar omdat wij een zeil met een pees in het voorlijk hebben, dat in een groef in de mast schuift, staat er op een voordewindse koers teveel druk in het grootzeil waardoor het niet omlaag komt als het val gevierd wordt. Om het zeil toch omlaag te krijgen om te kunnen reven moet de boot in de wind gedraaid worden om de druk uit het grootzeil te halen. Dat is op een stampend schip in hoge zeeen geen optie. Uiteindelijk was de oplossing eenvoudiger dan ik dacht, met een lijntje aan het derde reefoog kan op een halvewindse koers met de grootschoot uitgevierd het zeil omlaag getrokken worden en gereefd worden.
Het lijntje werkt perfect en eenmaal het rif erin zakt de wind uiteraard naar een "rustige" 5 bft. Omdat het straks donker wordt besluiten we het rif te laten zitten voor de nacht en dat is maar goed ook. Heel de avond en begin van de nacht komen er in de toch al donkere nacht grote zwarte wolken over met een hoop wind en af en toe een paar regendruppels. Ik dacht altijd dat deze squalls alleen op lagere breedten voorkwamen, maar blijkbaar komen die ook hier voor.
Pas als het weer licht wordt, wordt het rustig en zakt de wind er bijna helemaal uit. De golven blijven mat als gevolg dat we enorm liggen te rollen. Elke keer als er een golf onder boot door rolt "vallen" we er aan de achterkant met een hoop geklapper vanaf. Heel de dag houden we weinig wind. Vlogen we gisteren met gemiddeld 8 knopen of meer door het water, vandaag moeten we het 4, hooguit 5 knopen doen. Halverwege de middag neemt de deining af maar tegen de avond liggen we helaas weer te rollen...
Als het donker wordt zien we Tenerife aan de horizon verschijnen. Tergend langzaam komt het eiland dichterbij. De lichten worden langzaam helderder en even later zien we de vuurtoren die de noordoostpunt van het eiland markeert.
Doordat de wind tussen de eilanden door waait kan het, als gevolg van het Venturi-effect, plaatselijk 3-4 bft harder waaien binnen een afstand van een paar honderd meter. Deze acceleratiezones zijn berucht hier, met name tussen Gran Canaria en Tenerife, dus gaat er preventief weer een rif in het zeil als het donker wordt. Vandaag wordt er niet meer geaccelereerd, niet door de wind en dus ook niet door de boot want helaas houdt vlak voor middernacht de wind het helemaal voor gezien en de motor gaat aan. Een paar uur later varen we een na overtocht van 43 uur in het donker de goed verlichte Marina del Atlantico van Santa Cruz in.
