Met donder en geweld rollen de golven onder ons door. Af en toe breekt er een golftop die dan sissend en spetterend tegen onze kont aan kletst. Terwijl ik al surfend de boot van de golven af stuur, roept Ascha de golven aan. Als ze " gooolf" roept, stuur ik de boot voor de golf en als we er overheen surfen zien we de snelheid geregeld boven de 10 knopen komen. Het waait intussen een stevige 7 bft uit het noordoosten met uitschieters naar dik 8 bft. Dat stond níet in de folder!
We zijn vroeg in de ochtend uit Camaret vertrokken, om op het laatste restje afgaand tij voorbij de uitlopende rotspartijen van het Chaussée de Sein te komen. Het is windstil, grijs en diezig buiten. Voor ons zien we nog vaag de contouren van de Horizon met Allard en Sjoke, waarmee we vanmorgen tegelijk zijn vertrokken.
Als we de westkardinaal (een boei) die de rotspartijen markeert ronden zien we in de verte een paar dolfijnen; helaas komen ze niet dichterbij. We stellen de koers op de autopilot bij, en sturen 210 graden, op naar de zon, bestemming La Coruna. De hele dag blijft het grijs en windstil en motoren we over een spiegelgladde zee zuidwaarts. We hebben net het eten op als tegen de schemering een grote groep dolfijnen rond de boot verschijnt. Overal om ons heen komen dolfijnen uit het water en ze vechten voor een plekje op onze boeggolf. We hebben er vaak over gelezen en veel over gehoord, maar het is geweldig om op een totaal lege zee zoveel dolfijnen om de boot te zien spartelen. Super!
Tegen de avond komt er wat wind en kan eindelijk de motor uit. We zeilen rustig de donkere nacht in. Ascha neemt de eerste wacht en ik duik de slingerkooi in om wat slaap te pakken. Ik lig nog maar net als ik Ascha enthousiast hoor roepen dat weer dolfijnen voor de boot zitten. Ze trekken lichttunnels door het water.
Elke twee uur markeren we onze positie op de kaart. Er is niks te zien om ons heen, niet op de radar, niet op de AIS ontvanger (automatisch identificatie systeem waarmee de positie, koers en vaart van commerciele schepen geplot kunnen worden), en zelfs de Sea-Me (de actieve radarreflector die piept als er een schip met radar in de buurt is) blijft stil. We varen helemaal alleen door een bewolkte, pikdonkere nacht. Geen ster of maan te zien.
De hele donderdag varen we met een mooi noordoosten windje door. Tegen de avond trekt de wind wat aan, we gaan als een speer. Een paar keer roepen we de Horizon op met de marifoon, maar krijgen geen reactie. Wel reageert een belgisch jacht, dat een paar mijl achter ons vaart. In de golven die inmiddels wat hoger geworden zijn heeft zijn stuurautomaat het begeven. Mooi pech. Gelukkig doet onze pilot het prima en houd keurig zijn koers. Na het eten zie ik op de navtex (de navigatie telex waarop navigatie en weersberichten worden doorgegeven) dat de windverwachting voor dit gebied 5-6, afnemend 4 is. Eerder hebben we een rif in het zeil gezet en besluiten dit voor de nacht te laten zitten. Ascha neemt de eerste wacht weer en probeer ik wat te slapen.
Rond twee uur 's nachts roept Ascha me wakker. De wind is flink aangetrokken, het waait intussen een kleine 7 bft, er ligt een vrachtschip op tegenkoers en onze positie lijkt niet te kloppen op de kaart. Op de AIS ontvanger - fantastisch apparaat - zie ik dat het vrachtschip inderdaad op een kruisende koers ligt maar ruim voorlangs gaat. We rollen de fok iets in en trimmen de zeilen op deze harde wind. We controleren onze positie, die gelukkig blijkt te kloppen.
De golven hebben zich intussen aardig opgebouwd en regelmatig komt er sissende roller voorbij, maar gelukkig houden we alles droog. Dan ineens piept de autopilot, de boot loopt uit het roer en ligt ineens recht in de wind, golven op de kop. Ik neem het roer over, leg de boot weer op koers en probeer de autopilot weer aan te zetten. De pilot kan geen koers meer houden en weer vliegt de boot met kop in de wind. De autopilot is kapot dat is wel duidelijk. Het lijkt erop dat er onderdeks iets is afgebroken, maar ik kan nu niet kijken wat. In deze golfslag kan ik geen Houdini-truuks doen. Gelukkig is het stuurwiel niet geblokkeerd al gaat het sturen wel zwaarder dan normaal.
We gaan hard, eigenlijk te hard. De boot houdt het prima en geeft geen krimp maar eigenlijk voeren we teveel zeil. We vinden het op dit moment met deze golfslag allebei niet verantwoord naar voren te gaan om zeil te reven dus varen we door, al krijgen we af en toe windvlagen van 35 knopen (dat is - werkelijke wind - dik 8 bft) om onze oren. Met de hand sturen we verder en Ascha roept de golven af. We komen onder de spaanse kust en de scheepvaart is toegenomen. De meesten varen ons in noordelijke richting voorbij maar af en toe gaat er een voor- of achterlangs.
Als het licht wordt, lijkt het er even op dat de wind iets gaat afnemen, maar nog een keer trekt de wind even hard aan en pas als we de spaanse kust in zicht krijgen neemt deze echt af. En hard ook. In een uur tijd gaan we van 8 naar amper 2 bft. Te weinig om te kunnen zeilen op deze koers en op de motor varen we de laatse 10 mijl naar La Coruna.
Als we de grote haven van La Coruna invaren vaart de Horizon ons tegemoet. Zij zijn vlak voor ons aangekomen en tegelijk leggen we aan. We nemen een biertje op de goede aankomst en praten bij. De stuurautomaat is morgen (weer) aan de buurt, eerst maar eens een gat in de dag slapen...
We hebben 375 mijl afgelegd in 54 uur, waarvan een windstille dag op de motor, een nacht en dag met en mooi lopend windje, en de laatste nacht en dag in harde wind. Als we de weerberichten bekijken wisten we dat er een krachtige (6 bft) zou staan in het zeegebied Finisterre, die in de loop van vrijdagnacht zou afnemen. Achteraf bleek dat er die nacht een dikke 8 heeft gestaan die pas in de ochtend afnam naar 2 bft. Eigenlijk waren we 12 uur te vroeg in het zeegebied, mede doordat we de eerste dag op de motor hebben gevaren.