9 apr 2010

Key West; gekkenhuis!

Wat een cultuurschok krijgen we hier op het Southern Most Island in de Florida Keys. Veel te grote amerikanen rijden in veel te grote auto’s, bestellen veel te grote potten bier bij hun veel te grote steaks om vervolgens met veel te grote boten veel te grote golven te maken. Kortom, men leeft hier slechts 90 mijl noordelijker in weelde en dat is even wennen na 5 weken Cuba.

Zoals altijd beginnen we ook in Key West ons bezoek met inklaren, een altijd terugkerend verplicht nummertje. Dankzij ons Visa dat we vorig jaar bij de Amerikaanse Ambassade in Amsterdam in ons paspoort hebben laten zetten is het papierwerk snel geregeld. Totdat we melden dat we uit Cuba zijn vertrokken. Vanwege het embargo dat de VS tegen Cuba heeft ingesteld worden we verplicht alle in Cuba aangeschafte spullen in te leveren. Rum, sigaren en sigaretten moeten we inleveren, al zijn we buitenlanders. We weten de schade te beperken tot een slof sigaretten. Ascha niet blij, ik wel want de drankvoorraad, die we natuurlijk niet in Cuba maar op Curacao hebben aangevuld kan onaangeroerd blijven.

Key West is een gekkenhuis, overal barretjes met live muziek, happy hours en geldsmijtende toeristen. ‘s Avonds maken we de gekte mee op Mallory Square. Daar verzamelt iedereen zich om al applaudiserend de zon onder te zien gaan terwijl straatartiesten de meest gedurfde truuks uithalen. Klein detail is dat de zon niet in de zee maar achter een eiland wegzakt, maar ook dat levert een groot applaus op. Vreemde lui hier…

  

We moeten even wachten tot de heersende oostenwind vlak voor het passeren van een koufront ruimt naar het zuiden, eind van de week. Dus rijden we met gehuurde fietsen een dag het eiland rond. Over keurig aangelegde wegen en fietspaden fietsen we langs prachtige huizen naar het meest zuidelijke punt van de VS. Mensen staan hier in een lange rij om met het markeringspunt op de foto te gaan…
Groot is het eiland niet en je kunt het eiland in één dag een paar keer rondfietsen. Wij fietsen via een grote K-Mart – een megawarenhuis waar we onze ogen uitkijken – weer naar het stadje terug en schuiven net op tijd aan voor het happy-hour!
Wat begint met een happy-hour eindigt in een kroegentocht en via omzwervingen belanden we uiteindelijk in Sloppy Joe’s waar een geweldige band staat te spelen.

   

   

   

Op Ascha’s verjaardag gaan we samen het dorp in, op zoek naar de locale Key Lime Pie die we samen met Joost en José verorberen. Het is niet zo’n feest als vorig jaar maar toch een leuke avond.

3 apr 2010

Marina Hemingway – Key West; twijfelend over de Golfstroom

De Golfstroom is een soort enorme rivier die over het noordelijk halfrond door de Golf van Mexico en Atlantische Oceaan stroomt en zijn oorsprong vindt in het Yucatan Channel tussen Cuba en Mexico. Deze stroming is zeer krachtig en stroomt met gemiddeld 2,5-3 knoop in oostelijke richting tussen Cuba en de Florida Keys. Wanneer daar een stevige wind tegenin staat, zoals de afgelopen dagen, is dat een garantie voor succes als het gaat om ruige zeeen. We zien er dan ook als een berg tegenop om deze Golfstroom over te steken in het traject tussen Havana en Key West.
Voor vannacht wordt volgens alle bronnen afnemende wind verwacht die bovendien ruimt van het noordoosten naar zuidoosten, misschien zelfs zuiden. Dat zou de oversteek aanzienlijk prettiger maken en bovendien is het voor komende week de enige kans om de sprong te wagen. Want hoewel Cuba en Havana geweldig zijn, voelen we er weinig voor hier verplicht nog een week te blijven liggen.

Met enige tegenzin verlaten we dan ook Marina Hemingway om uit te klaren bij de douane, immigraite en grensbewaking. Een laatste inspectie aan boord volgt en dan zijn we vrij om Cuba te verlaten. Eenmaal het kanaal uit buiten het rif, bouwt de wind flink op: 20, 25, 30 knopen en uitschieters naar 35. We zetten een maixmiaal gereefd grootzeil en puntje fok maar twijfelen. Alle gidsen waarschuwen ons voor deze beruchte passage en de meeste zeilers die we gesproken hebben, hebben geen beste herinnering aan dit stuk water. Bovendien is er een aanzienlijke kans op hoge golven en brekers nu de harde oostenwind recht tegen de stroomrichting in staat.
We zien het een uur aan maar minder wordt het niet. Terwijl de skyline van Havana langzaam uit het zicht verdwijnt bouwt de zee zich op en hier en daar breken de toppen bruisend van de golven. Na veel wikken en wegen besluiten we toch door te zetten. We vertrouwen erop dat de wind in de avond en nacht zal afnemen naar de verwachte 15 knopen. Bovendien viel afgelopen nachten in de marina de wind na negen uur meestal helemaal weg, waardoor de boot in no-time vol muggen zat. Daar hebben vandaag in ieder geval geen last van.

Pas na middernacht wordt het iets rustiger, de wind zakt naar een 20 tot 25 knopen maar de golven blijven op ons inrammen. Afgelopen uren is de stroom langzaam toe gaan nemen en we bevinden ons duidelijk midden in de Golfstroom want regelmatig is onze snelheid over de grond af te lezen in dubbele cijfers. Hoewel de hoek ten opzichte van de golven voor een aandewindsekoers nog redelijk te doen is zijn we meer onder water dan boven water. Door alle mogelijke gaatjes weet het zoute water zich een weg naar binnen te worstelen, waarbij de luchthappers favoriet zijn. Achteraf had ik deze beter kunnen verwijderen en afsluiten; lesje voor de volgende keer. Overal liggen inmiddels doorweekte handdoeken en zelfs in zeilpak onder de buiskap houden we het niet droog.

In Ascha’s wacht vlakt de zee iets af en hoewel er nog regelmatig een flinke plens overkomt hebben we de meeste nattigheid gehad. Maar waar ik mijn wacht met handdoeken in de weer was, kan zij haar lol op met overstekende vrachtschepen. Een paar keer lijken we in een sandwich terecht te komen, maar gelukkig biedt de AIS uitkomst en varen we overal keurig tussendoor.
Met een miniem puntje fok proberen we de snelheid laag te houden maar nog steeds denderen we af en toe met zeven knopen grondsnelheid op ons doel af, terwijl onze snelheid door het water hooguit de helft is.

Het begint dan ook net te schemeren als de uiterton in zicht komt en we het toegangskanaal in varen, welkom geheten door zes dolfijnen die rond de boot dartelen terwijl de zon opkomt.
Inmiddels lijkt ook Key West op deze zaterdagochtend wakker te worden want grote sportvisboten snellen ons met flinke hekgolven ons tegemoet. Net buiten het drukste havengebied vinden we de ankerplaats ten westen van Fleming Key en laten na 13 uur en 100 mijl ons anker vallen in de Verenigde Staten.

  

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties