18 mrt 2009

Bequia - St. Lucia; hard on the wind and hard on the body

Voor vandaag staat een lange rit op het programma en samen met de Gaia vertrekken we dan ook vroeg in de ochtend. Het oversteken van het Bequia Channel gaat, ondanks een paar flinke regenbuien, voorspoedig en na een stevig aandewinds rak van anderhalf uur komen we in de lij van St. Vincent. Daar is alle wind op en op de motor varen we, met wederom een paar flinke buien op onze pet, langs de ruige kust van het eiland.

De oversteek van St. Vincent naar St. Lucia is van een andere orde. Volgens de pilot "Hard on the wind and hard on the body" en even verder "The north end of St. Vincent is unbelievable gusty and more than a little bumpy". Dit hadden we op de heenreis al eerder ervaren - dat was zuidwaarts - nu we noordwaarts gaan kan het blijkbaar nog ruiger worden. Dat geeft de zeiler moed. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus met een dubbel rif in het grootzeil motorzeilen we langs de kust omhoog tot het uiterste noordpuntje van St. Vincent en pas als we de volle passaatwind op de kop hebben trekken we de genua er bij. We hebben dit keer een goede dag uitgekozen want de wind piekt in het begin even een paar keer boven de 25 knopen (6 en in vlagen 7 bft), maar neemt even later af naar een stabiele 22 knopen. Wel zitten er ook nu weer flinke kuilen in de waterweg dus we stuiteren flink, maar met de stroom in de rug komen de kenmerkende Pitons van St. Lucia aanmerkelijk sneller in zicht dan die vorige keer.
Ook hier is in de lij van St. Lucia de wind op. Via de marifoon nemen we afscheid van de Gaia, zij zetten koers naar Soufrière, en wij varen voortgestuwd door het ijzeren zeil verder naar Rodney Bay om water, diesel en stroom te tanken. Na de Piton-Luwte trekt de wind weer wat aan en kunnen we weer eilend verder. Ook nu krijgen we de ene na de andere bui op onze pet, en ik begin te begrijpen waarom St. Vincent en St. Lucia allebei zo groen zijn. En regenwouden hebben...Rodney Bay Marina. Gelukkig zijn we hier eerder geweest en weten we de weg - anders hadden we de baggeraar die midden in het toegangskanaaltje lag vast niet kunnen ontwijken - en leggen we na 14 uur varen in de nog altijd stromende regen de boot aan de steiger.
Het is dat ik in de vier uur durende oversteek van St. Vincent naar St. Lucia zo ongenadig mijn neus heb verbrand (met die regen denk je er niet aan te smeren, het is en blijft een gok) anders zou ik denken dat we heel de dag alleen maar in de regen gevaren hebben. Gelukkig blijken de douches dit keer wel open te zijn en zelfs warm water te geven. Daar kom ik dus niet meer van onder vandaan voordat de boiler leeg is!

Net voor zonsondergang varen we de drukke cruisehaven van Castries voorbij - de cruiseschepen lijken hier ineens uit de bergen te komen - en het even verderop gelegen Pigeon Island dat de noordkant van Rodney Bay markeert is door een dikke bui niet meer te zien. In tegenstelling tot de andere buien vandaag houdt deze bui aan en in het pikkedonker met amper 2 scheepslengtes zicht manouvreren we tussen de onverlicht (!!!) geankerde jachten door naar de ingang van

17 mrt 2009

Back to Bequia

Na vier rollerige nachten op rij verlaten we Mustique en varen terug naar Bequia, waar twee weken terug onze tocht door de Grenadines begon. Net als toen is ook nu het laatste stuk naar de baai van Bequia sportief zeilen, en met de Bequia Blast vol op de neus kruisen we onder Devil's Table langs en zoeken een plaatsje in de drukke ankerbaai.

Inmiddels gaat het met Ascha heel wat beter dan de vorige keer toen we hier waren. De hoofdpijn en misselijke buien die ze de eerste twee weken had zijn verdwenen en gelukkig is ze weer helemaal up-and-running. De vele reacties en beterschapswensen hebben daar zeker aan bijgedragen, waarvoor dank!

De volgende dag is een drukke dag. Eerst uitklaren bij de customs en immigration, de was doen (voor 12 EC$ is dat het goedkoopste sinds ons vertrek!), verse groenten en fruit inkopen op de markt (we worden nog herkend). De middag gaat op aan een kut kitklusje. De scheepsexpert die bij de aankoopkeuring wat "vochtsporen in de midscheeps" vond kon destijds niet bedenken waar die vandaan kwamen (zoals hij achteraf meer niet kon bedenken). Maar met het opkruisen in harde wind en golven kwam afgelopen dagen zoveel water binnen dat we op zoek zijn gegaan naar het lek en dat gevonden hebben bij de wantputtingen van de verstaging. De teakhouten afwerklatjes gaan eraf, de kit ertussen, de latjes er weer op en het klusje kan van de lijst. Hoop ik...

Voor morgen staat de oversteek terug naar St. Lucia op de planning. Om niet al te laat aan te komen hebben we met de Gaia afgesproken vroeg te vertrekken dus gaat de wekker op 5:30u. Dat is lang geleden...

16 mrt 2009

Mustique - Rock & Roll Island

Een inkomende deining uit het noordoosten maakt dat we afgelopen nacht meer hebben liggen rollen - niet te verwarren met rollebollen - dan slapen in Saline Bay, dus verlaten we The Friendly Island. We motorzeilen het stromende gat tussen Mayreau en Catholic Rock uit om in open zee te komen en eenmaal op zee staan wind en stroom flink door. We moeten een paar slagen maken om in Mustique te komen, het lijkt wel kanaalzeilen hakkend tegen wind en stroom in.
Maar eenmaal op Mustique is het (natte) leed snel vergeten. We liggen in een prachtige baai aan een mooring in ontzettend helder water. Ik kan nog steeds niet wennen aan het heldere water hier in de Carieb, want ik wordt nog altijd zenuwachtig als ik de bodem kan zien en diepte zie aflopen naar 12 meter...

Mustique is het eiland waar de rich-and-famous hun buitenhuisje hebben. Rondlopend over het eiland zien we tuinmannetjes de straten vegen en in bloemenperkjes schoffelen, en de felgekleurde huisjes met boetiekjes geven ons het gevoel alsof we ons in een Efteling-achtig park bevinden.
Helaas is ook deze baai niet vrij van inkomende oceaangolven, of zoals de pilot vermeldt: "The anchorage is generally rather rolly" en even verder "When you realize the roll is so bad you will never be able to sleep a wink, contact Firefly House or The Cotton Huose". Vergeleken daarmee valt de prijs van 75US$ voor drie nachten aan een mooring nog mee en dat doet ons Hollanders besluiten dat we dan ook drie nachten blijven liggen.

Op het strand naast ons, staan verschillende bankjes in de bosrand. De perfecte plaats voor een Beach BBQ! Samen met de Gaia fakkelen we de Cobb aan en eten onze buikjes rond aan garnalen, kippepoten en salade. De gin-tonics en rum-punches zorgen ervoor dat we deze nacht iets minder last hebben van het gerol, maar de volgende ochtend niet weten hoe snel we van de boot af moeten. Met een zonderlinge taxidriver maken we een tourtje over het eiland en, terwijl de zondagse preek uit de autoradio schalt, rijden we langs de buitenhuisjes van onder meer Mick Jagger, Amy Whinehouse en Celine Dion. Helaas is niemand thuis en omdat niemand ons uitnodigt voor een borrel, nemen we er zelf maar een in Basil's Bar. Ook hier geen beroemdheden dus betalen we zelf ons rondje en maken ons op voor een laatste nacht Rock & Roll aan boord.

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties