1 mei 2009

Caraibisch Carnaval

De poging om voor de Antigua Racing Week van start ging op Antigua aan te komen, is op niets uitgelopen. Harde wind en hoge golven maakten dat we langer in Philipsburg zijn blijven liggen. Maar ook dat had zijn leuke kanten, bleek later. Eind april is het Carnaval in Philipsburg en de Grand Parade valt, niet geheel toevallig, samen met Koninginnedag. Pikken we toch nog een Caraibisch Carnaval mee! Omdat beelden meer zeggen dan woorden hieronder een sfeerimpressie.

Zodra we weer een snelle internetverbinding vinden zullen we ook de feestelijke filmpjes op ons YouTube kanaal publiceren.

26 apr 2009

We have to move forward, man!

We hebben het lang voor ons uit geschoven, maar tijdens ons lange verblijf op St Maarten hebben we besloten hoe we de reis komend jaar voortzetten. Aanvankelijk zijn we uit Nederland vertrokken met het idee om voor een tot drie jaar op reis te gaan. Waarheen en langs welke route besluiten we onderweg en als een van ons het niet leuk meer vindt, dan stoppen we ermee. Dat was het grote plan, nu de invulling ervan...

Al tijdens de oversteek hebben we de door-Panama-optie letterlijk en figuurlijk laten varen. Rond de wereld is mooi, maar de lange oversteken, onbewoonde gebieden en piraterij zijn aan ons en de boot niet besteed. Toen ontstond het plan om tijdens het orkaan seizoen in de Caribbean naar het noorden te varen. Via Bermuda naar New York en dan langzaam weer afzakken om nog een seizoen in de Caribbean door te brengen. Ook dat plan hebben we laten vallen. Gedoe met Visa's voor de VS en twee oversteken die goed of slecht uit kunnen pakken maar vooral weer gas erop om door te varen. En dat nu we op St. Maarten eindelijk even rust hebben en niks meer moeten.

Want hoewel we het reizen en kennismaken met andere culturen nog steeds erg leuk vinden gaan de aankomstrituelen ons wat tegen staan. Hoe verloopt het inklaren? Waar kunnen we de gastanks vullen? Waar kunnen we de was doen? Waar zit de supermarkt? Wat kost wat en wat is de waarde van geld? Ook valt voor Ascha het boordleven zwaarder dan ze verwachtte en, eerlijk is eerlijk, een jaar lang leven zonder stahoogte op paar wiebelende vierkante meters valt niet altijd mee. Maar om nu de boot al terug te varen naar Nederland, daar voelen we ook niks voor. Nu we er toch zijn willen we nog wel even genieten van het tropische klimaat hier, levend in korte broek en flipflops. Alleen, wat doen we dan tijdens het orkaanseizoen dat begint in juni en eindigt in november?

Veel cruisers die nog een jaar in de Cariben blijven zitten het orkaanseizoen uit op Curacao. En daar ligt meteen ons probleem. Met alle happy-hours is het daar veel te gezellig en we worden er nu al voor gewaarschuwd dat er magneten in de grond zitten waardoor je je anker niet meer omhoog krijgt. En zomaar ons reisbudget er doorheen jagen terwijl we in die tussentijd ook mooie landen kunnen zien, dat zien we niet zitten. Tenzij we daar aan het werk kunnen. Dan zouden we zelfs voor een half jaar in een huisje kunnen wonen, in plaats van aan boord, en is Ascha ook weer blij!

Vooralsnog lijkt het erop dat Curacao minder last van de crisis heeft dan waar Nederland nu in verkeert en spreekt werken in de tropen - al klinkt dat als een contradictie-in-terminis - ons wel aan. Bovendien is het leven er goedkoper dan in de Eastern Caribbean waar we nu zijn, en zijn vluchten van en naar Nederland erg betaalbaar. En tenslotte kunnen we het dan nog even rustig aan doen voordat we de oversteek naar Curacao maken. Begin volgend jaar zouden we dan via Jamaica en Cuba naar de Bahama's kunnen gaan en dan alsnog naar de VS, via Tobago en Grenada nog eens de Caribbean of via de Virgin Islands richting de Azoren en Europa. Genoeg opties (en happy-hours) om ons tegen die tijd weer over te buigen, voorlopig eerst naar Curacao!

Oh, en mochten er onder de lezers nog mensen zijn die oppas zoeken voor een huis op Curacao, aan een nieuwe website toe zijn, een tuinvrouw zoeken of medische hulp nodig hebben, laat dan even een berichtje achter ;-)

23 apr 2009

Last call for alcohol

Toen we de eerste avond op het eiland waren en met Ton en Dominique iets dronken in de Soggy Dollar Bar, werd daar de avond afgesloten met de kreet "Last call for alcohol". Leuke titel voor een stukje op de website dacht ik toen nog, maar ik had er geen idee van hoe toepasselijk dat zou blijken!

Na het vertrek van Rob en Monique, waarmee we een weekje rond St. Maarten hebben gevaren, hebben we het voor het eerst sinds lange tijd eens rustig aan gedaan. Even geen gejakker om vanwege wind, golven of afspraken ergens heen te varen en lekker luxe aan de steiger met walstroom, water en een (meestal) goede internetverbinding.
Die rust hebben we hard nodig, want het blijkt gezellig in Oyster Pond. We liggen hier met vijf Nederlandse boten (Wanderer IV, Tulla IV, True Blue en de Hagar) die allemaal een jarige aan boord blijken te hebben, dus besluiten we gezamenlijke onze verjaardagen te vieren. Een erg leuke avond!
De dag na het feest hebben we nog net genoeg energie over om met z'n allen aan te schuiven aan het Lobster Buffet, waar we onbeperkt kreeft eten (al kon die lang niet tippen aan Robert's Lobster)!

Gelukkig vinden we tussen alle happy-hours door nog wat tijd voor het updaten van de website (excuus trouwe lezers, het heeft even geduurd) en hobby-en-knutselvreugd. Toen we het vorig voorjaar op het droge stonden hebben we het dek opnieuw in de antislip verf gezet, maar aan de kuipvloer zijn we toen niet meer toe gekomen. Dat komt wel als we in Spanje zijn, of in Portugal, of op de Canarische Eilanden. Uiteindelijk heeft het tot St. Maarten geduurd want afgelopen week heeft Ascha zich een ochtend kwaad gemaakt en het vloertje keurig wit geantislipt.
Al sinds de oversteek kraakt en beweegt de fundering van de autopilot. Om te voorkomen dat deze weer loskomt van de fundering, die we in La Coruna verstevigd hebben, lamineer ik de fundering vast met glasvezelmatten en epoxy. Een lastig en plakkerig klusje, waar ik al een tijdje tegenaan zat te hikken. De stuurautomaat zit onderdeks weggebouwd en is alleen toegankelijk via een luikje in de achterkooi en epoxy en glasvezel zijn niet het lekkerste goedje om mee te kliederen. Het is net spelen met papier-maché, maar dan in een kleine ruimte en in een onmogelijke houding. Met de kwast ongeveer in de neus leg ik de glasvezelmatjes en smeer ik de eplaxy op de fundering. Na anderhalve dag zweten en plakken kan er weer een klusje van de lijst.
Intussen is Ascha buiten bezig met een ander lekker klusje. Tot St. Lucia hebben drie lagen antifouling ons onderwaterschip schoon gehouden, maar daarna was er geen houden meer aan. De aangroei gaat hard hier in de tropen wanneer we een paar dagen stil liggen en inmiddels is de boot zo aangegroeid met wier, pokken en andere ondefinieerbare vegetatie dat we soms bijna 2 knopen snelheid inleveren. Gewapend met plamuurmes en borstel krabt en schrobt ze het onderwaterschip schoon.
Na een half jaar trouwe dienst heeft ook de DuoGen een servicebeurt gekregen. Alle draaiende delen zijn weer gesmeerd en de toegezonden onderdelen gemonteerd zodat deze ons weer van energie kan voorzien.
Een ander terugkerend klusje is het schoonmaken van de bilge. De water en olieresten die zich onder de vloerdelen in het diepste punt van het schip verzamelen worden normaal gesproken weggepompt door de bilgepomp. Maar als we bij het schoonmaken van de bilgeput een emmer sop weg pompen stopt de bilgepomp ermee. Niet vreemd als er drie schoepjes van het impellertje blijken te zijn afgebroken. Bank open, pomp uitbouwen, impellortje vervangen, en in omgekeerde volgorde de boel weer in elkaar zetten en dat bij een temperatuur van 35 graden. Zo komen we de dagen wel door. Gelukkig kunnen we tussentijds af en toe even afkoelen in het zwembad van Captain Olivers.

Als het gaat om gezelligheid en happy-hours maakt St. Maarten onze verwachtingen meer dan waar. Maar ook als het gaat om boodschappen konden we geen beter eiland uitzoeken. Hagelslag, Goudse kaas, knakworsten, echte koffie, krentebollen en zelfs drop, satésaus en tompoezen worden hier in de supermarkt verkocht! Het is allemaal wel een keer zo duur, maar dat nemen we graag voor lief.

Na twee weken Oyster Pond wordt het tijd verder te gaan. We klaren uit in Philipsburg en doen meteen boodschappen nu we gebruik kunnen maken van de auto van Ton en Dominique (super!). We vullen onze voorraden aan bij Cost-U-Less (een Makro-achtige winkel) en Sunny Foods, de "Nederlandse Supermarkt" waar zelfs een Hollandse bakker is gehuisvest! Daarna een last call for alcohol voordat de bemanningen van de verschillende boten hun eigen koers weer vervolgen. Sommigen terug naar Nederland, anderen naar het zuiden om het orkaanseizoen te overbruggen.

Tussen alle knutselvreugd en happy hours door hebben wij ook plan bedacht voor het vervolg van de reis, maar daarover later meer. Eerst zetten we koers naar Antigua, waar we nog iets van de Antigua Racing Week willen meepikken. Een lang aandewinds rak van 90 mijl, tegenstrooms. Als we na een uur stevig plonzen met golven recht goed drie-en-halve mijl verder zijn  besluiten we af te vallen naar Philipsburg. Bij het binnenvaren van Groot Baai zien we daar de Aura, liggen die we sinds de Kaapverden niet meer gezien hebben. Biertje?! Hopelijk nemen begin volgende week de wind en golfhoogte iets af, dan doen we een tweede poging naar Antigua te komen. Tot die tijd blijven we nog even op St. Maarten en bezochten vandaag het St. Maarten Heritage Museum waar we zien welke schade orkaan Luis daar in 1995 aanrichtte.

Over het in- en uitklaren op St. Maarten is het laatste woord nog niet gesproken. Inklaren kan in het Nederlandse deel in Philipsburg en Simpson Bay of in het Franse deel in Marigot. Wanneer je van de Nederlandse naar de Franse kant vaart moet je ook daar uit- en inklaren (al hebben wij dat niet gedaan en kraaide daar geen haan naar). Gek genoeg gelden overal andere regels en tarieven. Wij zijn ingeklaard in Simpson Bay en betaalden daar havengeld per week (vooruit te betalen, al lig je maar een dag) en bruggeld (hoewel wij door de brug gesneakt zijn). Bij het uitklaren in Philipsburg betaalden we exit en port fees per dag dat we op St. Maarten zijn geweest, waarbij het betaalde havengeld dat we in Simpson Bay betaalden aanvankelijk niet in mindering werd gebracht. En ook al liggen we in Oyster Pond in de marina, ook daarvoor worden havengelden in rekening gebracht los van de overnachtingskosten in de marina. Het zal de lezer wel duizelen, net als ons, want de regelingen zijn zo krom dat zelfs de medewerkers van de havendienst het belachelijk vinden en hun best doen de bedragen voor zeilers te verminderen. In plaats van port fees worden dry-dock fees verrekend (wanneer het schip op het droge staat en niet in het water ligt worden lagere tarieven berekend) en hier en daar wordt een nacht of een voet minder gesmokkeld. Tussen de Nederlandse instanties in Philipsburg en Simpson Bay wordt niet gecommuniceerd en de geinde bedragen worden ondergebracht bij een stichting waarvan niemand weet waar het geld blijft.

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties