3 apr 2009

St. Kitts - St. Maarten; thuiskomst in Disneyland

Met een heerlijk lopend windje en een lekker zonnetje zetten we 's ochtends rond zevenen koers naar St. Maarten. We hebben er veel over gehoord en we zijn benieuwd wat het ons te bieden heeft. Naar het schijnt wordt er hagelslag en jonge kaas in de supermarkt verkocht en er zou zelfs een Hollandse snacktent zijn. We kunnen niet wachten weer eens een frietje oorlog of frikadel speciaal te eten!

De aankomst op St. Maarten is uiterst Hollands. Vier verschillende formulieren die in meervoud moeten worden ingediend bij het inklaren, ankergeld (a 20 US$) en bruggeld (a 10 US$) en een dikke bui op onze pet als we de Simpson Bay Lagoon binnenvaren. Welkom thuis. Alhoewel, het lijkt hier wel Disneyland zoals een medezeiler terecht opmerkte. Je zou eerder denken dat St. Maarten uit een Frans en Amerikaans deel bestaat in plaats van Nederlands. Overal om ons heen liggen megajachten afgemeerd, zijn restaurants voorzien van grote, neonverlichte reclameborden en betalen we in Amerikaanse dollars.
Eenmaal geankerd klinkt de vertrouwde stem van Ton weer op de marifoon. Of we zin hebben in een Hollands frietje. Lekker!

Bekend en berucht op St. Maarten is de Sunset Beach Bar. Een bar aan het strand aan het begin van de landingsbaan van Princes Juliana Airport. Het is geweldig om het vliegtuig een paar meter boven je hoofd te zien landen maar horen en zien vergaat je als een jumbo opstijgt. Geen betere plek om Rob en Monique in te zwaaien!

30 mrt 2009

St. Kitts - cruise(schip)tourist

Na een kort en snel tochtje van Nevis naar St. Kitts gooien we het anker uit voor Basse Terre, de hoofdstad van St. Kitts. Het blijkt daar een gezellige drukte te zijn op vrijdagmiddag. Wel valt het op dat de mensen hier minder vriendelijk zijn dan op het naburige Nevis. We hebben het gevoel overal aangezien te worden als rijke cruiseschiptourist (drie keer woordwaarde) en men probeert ons dan ook overal geld uit de zakken te kloppen. Het pas geopende winkelcentrum aan de cruisepier zit vol juweliers, taxfreeshops en veel te dure souvenierswinkeltjes. Naarmate we noordelijker in het Caraibisch gebied komen wordt helaas ook de cruiseindustrie groter.

Als we het in de stad wel gezien hebben en via de cruisepier teruglopen naar onze bijboot worden we gewenkt door Hans en Linda, die met hun Baros naast ons voor anker liggen. Het is happy-hour, dus buy-one-and-get-one-free. En da's goeiekoper dan een biertje uit de supermarkt! Helaas denkt de ober daar anders over want, hoewel we toch echt ons best doen er niet als cruiseschiptouristen uit te zien, betalen we meer en krijgen we minder. Daarvoor worden we dan wel met een golfkarretje naar het toilet gebracht. Dat dan weer wel. Gelukkig krijgen we het laatste rondje gratis, tenminste, ik hoef niet te betalen.

Om wat meer van het eiland te zien besluiten we de volgende morgen met Hans en Linda op stap te gaan. Letterlijk en figuurlijk want we wandelen langs de zuidkust van het eiland naar Bloody Point, waar de laatste Carib indianen door de kolonisten werden verdreven. Om zelf ook niet te eindigen bij Bloody Point (ze rijden hier als dwazen en voetpaden zijn er niet) houden we een dollar-bus aan en worden we voor een paar EC's verderop in Old Road Town afgezet, de eerste koloniale nederzetting. Vroeger was het de hoofdstad van het eiland, maar tegenwoordig is daar niet veel meer van te zien.
Voor nog twee-en-halve punt (om de verwarring tussen EC$ en US$ te voorkomen zijn we EC$ maar "punten" gaan noemen) worden we naar Brimstone Hill gebracht. Bovenop deze vulkaanuitstulping werd door de Engelsen het Brimstone Hill Fortress gebouwd dat bekend is geworden als het Gibraltar van de West-Indies, inclusief apen - al konden wij die niet vinden. Men dacht dat het fort niet in te nemen was, totdat de Fransen het in 1782 na een maand lang bombarderen veroverden en de Engelsen het eiland gewonnen moesten geven. Saillant detail is dat St. Kitts een jaar later bij het Verdrag van Versailles weer aan de Britten werd toebedeeld. Wederom staat ook deze bezienswaardigheid op de lijst van UNESCO werelderfgoed.

Afgelopen weekend waarschuwden de verschillende meteodiensten voor hoge swell uit het noorden, maar maandag wordt de zee voor ons weer bevaarbaar en willen we door naar St. Maarten. Donderdag komen Rob en Monique daar een weekje aan boord. Om na ruim 50 mijl zeilen niet in het donker aan te komen betekent dat vroeg weg, dus willen we vandaag (zondag) uitklaren. Normaal gesproken zo gebeurd hier op de cruiseterminal. Zo niet vandaag, want het voltallige douanekorps moet eerst een veerboot inklaren. Omdat er vandaag geen cruiseschepen komen hebben we volgens de beveiligingsbeambte van de cruiseterminal meer kans op succes in de Commercial Port. Na een flinke wandeling (op één of andere manier doen wij dit soort wandelingen altijd op het heetst van de dag) naar de grote-boten-haven, waar we ook Hans en Linda weer treffen die ook willen uitklaren. Na een paar uur wachten tussen de containers kunnen we dan zowaar onze uitklaringspapieren ontvangen. We wandelen terug en nemen aan boord van de Baros nog een biertje. Zo verstrijkt er weer een caraibische dag.

 

27 mrt 2009

Guadeloupe - Nevis; langs vulkanen en sombrero's

Een late aankomst in Deshaies en een vroeg vertrek de volgende morgen maakt dat we na een korte nacht enigszins suf de ankerplaats verlaten. Om straks niet verwaaid te liggen op Guadeloupe met harde wind en verwachte hoge deining willen we door naar Nevis, een eiland 70 mijl verderop. Om met licht te vertrekken en voor donker aan te komen betekent dat dat we de gang erin moeten houden. Het is maar 12 uur licht hier, maar met de verwachte 4 bft uit het oost-noordoosten moet dat te doen zijn.

We varen samen op met de Baros, ook een Nederlandse boot die naar Nevis gaat. Uit de beschutting van de rollerige baai waait het even vlagerig maar al snel wordt de wind constant en met de verwachte 4 bft varen we op een halfwindse koers naar Montserrat, dat precies halverwege ligt. Op Montserrat ligt een vulkaan die nog steeds actief is en dat is duidelijk te zien aan de grote stofwolk die boven de bergen hangt. Als we op de aanbevolen twee mijl uit de kust langs het eiland varen zijn de ruines van de in 1997 door de uitbarsting verwoeste stad Plymouth goed te zien.
In de luwte van het eiland moet de motor heel even bij om ons uit de windstilte te krijgen. Maar eenmaal weer in vrije wind lopen we over een aangename zee een rustige zesenhalve knoop. Als ik de trimtabel van de boot er op na sla zou dat sneller moeten kunnen, maar met een - ondanks de extra straffe aangebrachte antifouling - aangegroeid onderwaterschip, de stroom opwekkende DuoGen achter de boot, een high-aspect fok en een preventief rif in het grootzeil valt deze snelheid eigenlijk niet eens tegen met gemiddeld 15 knopen wind.
Dat het preventieve rif er niet onnodig in zit blijkt maar weer als we eind van de middag het sombrerovormige eiland naderen en in vlagen 25 knopen wind om de oren krijgen.
Na precies 11 uur zeilen varen we om vijf uur de ankerplaats van Charlestown, Nevis binnen. De ankerplaats voor de stad blijkt te zijn opgeheven en jachten worden verzocht een meerboei op te pikken bij Pinney's Beach, even verderop.

De volgende dag waait het hard, is het bewolkt en we vinden het zelfs koud. Met de bijboot varen we - duikende pelikanen ontwijkend - naar de kant voor het papierwerk. Via Customs gaat het naar Immigration voor een stempel in ons paspoort, die we op het politiekantoor kunnen krijgen. Tenslotte melden we ons bij de Port Authority waar de dienstdoende officier vindt dat we met onze 11m80 in de klasse tot 35 voet vallen. We betalen we de minimumprijs voor twee nachten aan de meerboei. Ik zeg niks...

Als we na de formaliteiten een rondje door Charlestown lopen blijkt het een klein maar levendig stadje te zijn vol koloniale gebouwen. Rondstruinend in het stadje komen we terecht op de Agricultural Fair, waar honden, koeien, planten en eten verkocht worden en de opbrengsten ten goede komen aan de naastgelegen school. Big mama's staan kippen te braden en in potten te roeren, lazy papa's hangen met een biertje in de schaduw, kinderen in schooluniform all over the place en een steelband zorgt voor de muzikale omlijsting.
Tegen beter weten in eten we vanavond bij de chinees (ja, ook hier) maar ook nu weer blijkt de Sate Chicken niet de kipsate te zijn waar we op hoopten...
Terug aan boord blijken we een perfecte internetverbinding te hebben dus zetten we meteen de laatste berichten online. De verbinding blijkt zo goed te zijn dat we een paar afleveringen van Bananasplit via Uitzendinggemist.nl kunnen kijken. Oude tijden herleven! Morgenochtend door naar St. Kitts, aan de overkant, eens kijken of we een plekje kunnen vinden tussen de cruiseschepen.

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties