1 sep 2008

Camaret-sur-Mer - La Coruna; de golven van Biskaje

Met donder en geweld rollen de golven onder ons door. Af en toe breekt er een golftop die dan sissend en spetterend tegen onze kont aan kletst. Terwijl ik al surfend de boot van de golven af stuur, roept Ascha de golven aan. Als ze " gooolf" roept, stuur ik de boot voor de golf en als we er overheen surfen zien we de snelheid geregeld boven de 10 knopen komen. Het waait intussen een stevige 7 bft uit het noordoosten met uitschieters naar dik 8 bft. Dat stond níet in de folder!

We zijn vroeg in de ochtend uit Camaret vertrokken, om op het laatste restje afgaand tij voorbij de uitlopende rotspartijen van het Chaussée de Sein te komen. Het is windstil, grijs en diezig buiten. Voor ons zien we nog vaag de contouren van de Horizon met Allard en Sjoke, waarmee we vanmorgen tegelijk zijn vertrokken.
Als we de westkardinaal (een boei) die de rotspartijen markeert ronden zien we in de verte een paar dolfijnen; helaas komen ze niet dichterbij. We stellen de koers op de autopilot bij, en sturen 210 graden, op naar de zon, bestemming La Coruna. De hele dag blijft het grijs en windstil en motoren we over een spiegelgladde zee zuidwaarts. We hebben net het eten op als tegen de schemering een grote groep dolfijnen rond de boot verschijnt. Overal om ons heen komen dolfijnen uit het water en ze vechten voor een plekje op onze boeggolf. We hebben er vaak over gelezen en veel over gehoord, maar het is geweldig om op een totaal lege zee zoveel dolfijnen om de boot te zien spartelen. Super!

Tegen de avond komt er wat wind en kan eindelijk de motor uit. We zeilen rustig de donkere nacht in. Ascha neemt de eerste wacht en ik duik de slingerkooi in om wat slaap te pakken. Ik lig nog maar net als ik Ascha enthousiast hoor roepen dat weer dolfijnen voor de boot zitten. Ze trekken lichttunnels door het water.
Elke twee uur markeren we onze positie op de kaart. Er is niks te zien om ons heen, niet op de radar, niet op de AIS ontvanger (automatisch identificatie systeem waarmee de positie, koers en vaart van commerciele schepen geplot kunnen worden), en zelfs de Sea-Me (de actieve radarreflector die piept als er een schip met radar in de buurt is) blijft stil. We varen helemaal alleen door een bewolkte, pikdonkere nacht. Geen ster of maan te zien.

De hele donderdag varen we met een mooi noordoosten windje door. Tegen de avond trekt de wind wat aan, we gaan als een speer. Een paar keer roepen we de Horizon op met de marifoon, maar krijgen geen reactie. Wel reageert een belgisch jacht, dat een paar mijl achter ons vaart. In de golven die inmiddels wat hoger geworden zijn heeft zijn stuurautomaat het begeven. Mooi pech. Gelukkig doet onze pilot het prima en houd keurig zijn koers. Na het eten zie ik op de navtex (de navigatie telex waarop navigatie en weersberichten worden doorgegeven) dat de windverwachting voor dit gebied 5-6, afnemend 4 is. Eerder hebben we een rif in het zeil gezet en besluiten dit voor de nacht te laten zitten. Ascha neemt de eerste wacht weer en probeer ik wat te slapen.
Rond twee uur 's nachts roept Ascha me wakker. De wind is flink aangetrokken, het waait intussen een kleine 7 bft, er ligt een vrachtschip op tegenkoers en onze positie lijkt niet te kloppen op de kaart. Op de AIS ontvanger - fantastisch apparaat - zie ik dat het vrachtschip inderdaad op een kruisende koers ligt maar ruim voorlangs gaat. We rollen de fok iets in en trimmen de zeilen op deze harde wind. We controleren onze positie, die gelukkig blijkt te kloppen.

De golven hebben zich intussen aardig opgebouwd en regelmatig komt er sissende roller voorbij, maar gelukkig houden we alles droog. Dan ineens piept de autopilot, de boot loopt uit het roer en ligt ineens recht in de wind, golven op de kop. Ik neem het roer over, leg de boot weer op koers en probeer de autopilot weer aan te zetten. De pilot kan geen koers meer houden en weer vliegt de boot met kop in de wind. De autopilot is kapot dat is wel duidelijk. Het lijkt erop dat er onderdeks iets is afgebroken, maar ik kan nu niet kijken wat. In deze golfslag kan ik geen Houdini-truuks doen. Gelukkig is het stuurwiel niet geblokkeerd al gaat het sturen wel zwaarder dan normaal.

We gaan hard, eigenlijk te hard. De boot houdt het prima en geeft geen krimp maar eigenlijk voeren we teveel zeil. We vinden het op dit moment met deze golfslag allebei niet verantwoord naar voren te gaan om zeil te reven dus varen we door, al krijgen we af en toe windvlagen van 35 knopen (dat is - werkelijke wind - dik 8 bft) om onze oren. Met de hand sturen we verder en Ascha roept de golven af. We komen onder de spaanse kust en de scheepvaart is toegenomen. De meesten varen ons in noordelijke richting voorbij maar af en toe gaat er een voor- of achterlangs.
Als het licht wordt, lijkt het er even op dat de wind iets gaat afnemen, maar nog een keer trekt de wind even hard aan en pas als we de spaanse kust in zicht krijgen neemt deze echt af. En hard ook. In een uur tijd gaan we van 8 naar amper 2 bft. Te weinig om te kunnen zeilen op deze koers en op de motor varen we de laatse 10 mijl naar La Coruna.

Als we de grote haven van La Coruna invaren vaart de Horizon ons tegemoet. Zij zijn vlak voor ons aangekomen en tegelijk leggen we aan. We nemen een biertje op de goede aankomst en praten bij. De stuurautomaat is morgen (weer) aan de buurt, eerst maar eens een gat in de dag slapen...

We hebben 375 mijl afgelegd in 54 uur, waarvan een windstille dag op de motor, een nacht en dag met en mooi lopend windje, en de laatste nacht en dag in harde wind. Als we de weerberichten bekijken wisten we dat er een krachtige (6 bft) zou staan in het zeegebied Finisterre, die in de loop van vrijdagnacht zou afnemen. Achteraf bleek dat er die nacht een dikke 8 heeft gestaan die pas in de ochtend afnam naar 2 bft. Eigenlijk waren we 12 uur te vroeg in het zeegebied, mede doordat we de eerste dag op de motor hebben gevaren.

23 aug 2008

Lézardrieux - Camaret; waterig tochtje

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Na een nachtje doorzakken besluiten we vanavond voor de tweede ronde te gaan, en vertrekken we wederom uit Lézardrieux. Het plan is om eerst koers te zetten richting L'Aberwrac'h, zijn we daar op tijd en gaat het goed, dan varen we door naar Camaret-sur-Mer. De True Blue gaat met ons mee, zij hebben bestemming noord Spanje en steken de Golf van Biskaje over.

Eenmaal buiten zijn de omstandigheden veel beter dan gisteren. Met een matig windje uit het ZW varen we aan de wind tot de halverwege de nacht de wind naar het NW gaat ruimen. We gaan overstag en zetten koers naar de westpunt van Bretagne. Voor ons is dit de eerste nacht op zee, samen op deze boot. De stuurautomaat is nog niet aangesloten (zucht) en om de beurt sturen we. Naarmate we verder van de kust gaan komt er iets meer wind en golfslag, maar we lopen prima. Om het uur markeren we onze positie op de kaart en het lukt me om wat te slapen terwijl Ascha de boot door de regenbuien stuurt.

Inmiddels is het licht geworden en als ik na mijn wacht naar binnen ga om nog wat te slapen zie ik de vlonders op de vloer in het water klotsen. Zout water. Niet goed. Natuurlijk komt alles tegelijk want intussen zitten we op een verwarde klotszee, het filter van de automatische bilgepomp zit verstopt en een cruiseschip dat op weg is naar de shipping lane kruist onze koers.

We breken ons het hoofd over waar dit water vandaan komt. Het lijkt erop dat een van de afsluiters water hevelt als we over de bakboord boeg liggen. Eerder was dat het toilet, maar dat is nu vooraf leeggepomt en dichtgezet. Door de spoelbak in de keuken komt wel wat water naar boven, maar dat kan er niet uit. Uit voorzorg gaat ook deze afsluiter dicht. Als ik met de handpomp het meeste water heb weggepompt lijkt de waterstand onder controle te blijven.

Rond half één zijn we voor L´Aberwrac´h. Met de Reeds Almanak erbij zien we dat het krap wordt om het tij mee te hebben door het Chenal du Four. Dit stukje water tussen Île de Ouessant en de westpunt van Bretagne is berucht om zijn sterke getijstromen, zeker bij swell (atlantische deining), harde wind of wind tegen tij. Met nog drie 3 uur stroom mee, besluiten we de gok te wagen en door te varen naar Camaret.
Vlak voordat we het Chenal in draaien ronden we de boei Basse Paupian. De atlantische deining ontmoet hier de stevige westgaande ebstroom én de grillige rotsachtige bodem die hier vlak voor de kust oploopt. Met harde klappen verdwijnt de boot tot de mast in het water. Het lijkt wel een onderzeeer. Er is nauwelijks wind en de motor moet eraan te pas komen om ons uit deze kolkende soepketel te bevrijden en een paar honderd meter verderop zitten we weer in rustig vaarwater.
We ronden de Le Phare du Four, bekend (of berucht) van de posters en varen door het nu rustige, gelijkname kanaal. Het lukt ons net niet om vlak voor de kentering van het tij door het smalle geultje bij Le Conquet te komen. We krijgen nog één keer een stevige stroom op de kop, maar als we dan uiteindelijk de Baie de Brest invaren is het gedaan met de stroming. We laten het English Channel met zijn eeuwige zuidwesters en hevige getijstromen achter ons en meren af in Camaret-sur-Mer.

Voordat we aan de Moules-avec-Frites gaan (het is tenslotte havendag), ruimen we de boot op en gaan op zoek naar de oorzaak van het binnenkomende water. Het lijkt erop dat we bij onze eerdere poging en afgelopen nacht door allerlei gaatjes (ondanks kit en mastkraagtape blijkt de mast nog steeds niet waterdicht) veel water binnen hebben gekregen dat zich onderin de boot heeft verzameld. Doordat de filter van de automatische pomp verstopt zat kon deze het water niet weggepompt krijgen en nu we over een boeg liggen is dat water allemaal naar een kant gestroomd.
In Lézardrieux vertelde een deense buurman dat de automatische pomp op hun splinternieuwe Contest 45 het water ook niet weggepompt kon krijgen omdat de tegendruk te groot was voor de pomp, wanneer ze over een boeg liggen. Mogelijk geldt dat ook voor onze pomp.
Omdat we wanneer in de haven of over bakboord liggend geen last hebben van binnenkomend water, lijkt het erop dat het een samenloop van omstandigheden is geweest. In ieder geval wordt de afsluiter van de spoelbak in de keuken én het filter van de automatische pomp voortaan opgenomen in de routinecontrole die we doen voordat we het water op gaan.

20 aug 2008

Verwaaid in Lézardrieux

Hoewel we redelijk ver landinwaarts liggen afgemeerd, waait het in vlagen stevig. De zee gaan we nu niet voor ons plezier op, dus wachten we komende dagen de depressies af. We klooien wat met navigatiesoftware aan boord van de True Blue, nemen een Ricard'tje, klooien wat met weerkaartjesontvangst via de kortegolf, nemen nog een Ricard'tje, bestuderen het weer voor de komende dagen, nemen nog een Ricard'tje, bestuderen de route naar de Spaanse noordkust, nemen nog een ... Afijn, we komen de dag wel door.

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties