2 feb 2010

Aruba, Jamaica ooo i wanna take ya…

… Bermuda, Bahama come on pretty mama. Op weg naar Kokomo. We zijn er nog niet helemaal uit waar het ligt, maar blijkbaar ergens op onze route.
Van Curacao vertrekken naar Aruba, om van daar via Jamaica naar Cuba te varen. Vervolgens gaat het dan via de Bahama’s naar de oostkust van de Verenigde Staten. Daar zoeken we een plaats waar we Live kunnen achterlaten voor het winterseizoen in om volgend zomerseizoen langs de Amerikaanse oostkust omhoog te zeilen. Dat is het plan voor komend halfjaar. Maar zoals het gaat bij zeilers worden plannen bij laag water in het zand geschreven…

Maar eerst naar Aruba, waar we na een korte stop in Santa Cruz baai, aan de westkant van Curacao naar toe zeilen. De wind is stevig en de golven zijn dat ook, zoals altijd in deze hoek waar de kusten van Venezuela en Colombia de wind een extra duw lijken te geven.

  

  

De tocht verloopt prima totdat halverwege de stuurautomaat piept en de boot hard oploeft. De stuurautomaat blijkt onderdeks los te zijn gekomen van het kwadrant. Met de hand sturen we verder en komen zonder verdere problemen aan op Aruba waar in Oranjestad we de meest winderige ankerplaats na Bequia vinden. Morgen is de autopilot aan de beurt, nu eerst een finish-, ehh, ankerbiertje!

1 feb 2010

Magnetische en centrifugule krachten

Toen we eind april besloten het orkaanseizoen door te brengen op Curacao, kregen we van Pim en Meta die daar met hun Linea al even waren, de waarschuwing voor de magnetische krachten die in Curacao op het anker schijnen te werken. Veel zeilers blijven er langer dan gepland of komen helemaal niet meer weg…

Wij zijn inmiddels weer ready-to-go. Aan de boot zijn alle klusjes gedaan en hoewel we ondanks de ongemakken op en aan de boot een prima tijd hebben gehad bij Curacao Marine willen we graag verder. Maar voor het zover is doen we graag nog even een “shake-down” van Willemstad naar het Spaanse Water. Bovendien moeten we wachten op de gasfles die nog gevuld moet worden en een goed weervenster om van Curacao te vertrekken dient zich voorlopig niet aan.

  

En aldus vertrekken we, vergezeld van enkele opstappers, dan eindelijk van de werf en varen we de laatste keer door de Pontjesbrug het Schottegat uit. En of het komt omdat de wind zo gunstig is, of doordat we zo heerlijk hoog aan de wind lopen, we zijn in een goed uur voor de ingang voor het Spaanse Water. We besluiten nog even door te varen en voor anker te gaan in Fuik Baai, even verderop. Koffie, biertje, en weer heerlijk zwemmen in het warme water. Hier doen we het voor!
Totdat ik onder de boot snorkel en zie hoe de anode los aan de schroef hangt en vrij rond de schroefas draait. Niet goed. Als gevolg van centrifugale krachten op de schroef zijn de boutjes die de anodes op zijn plaats houden losgetrild. Gelukkig is het eenvoudig te herstellen, maar daarvoor moet de klapschroef er in losse delen afgehaald worden, en duikend is dat te riskant.

Na kort scheepsberaad en een belletje naar Cuacao Marine gaan we ankerop en zeilen in nog minder tijd weer terug. Het Schottegat in, de Pontjesbrug weer door en verbaasde blikken om ons heen als we korte tijd later op de trailer het water weer uit worden gereden. We blijken niet de eerste zeilers die dit zijn overkomen en met flink wat lock-tite worden de bouten weer op hun plaats geschroefd en de klapschroef weer in elkaar gezet.

  

Desondanks een succesvolle test-drive en na een nachtje opdrogen gaan we de volgende dag het water weer in. Wachten op gunstige wind en tot de magneet zijn krachten wat laat verslappen en ons laat gaan…

27 jan 2010

´t Is een kwestie van geduld…

Na een ruime week wachten, is het dan toch gelukt de trailer weer operationeel te krijgen en gaan wij als een van de eerste boten het water weer in. De gerepareerde kiel blijft er gelukkig aan hangen en het voelt heerlijk weer te drijven. Twee dagen later kan gelukkig ook de mast er op – haast moet je hier niet hebben – maar dan blijken de vernieuwde wantspanners voor de verstaging te lang te zijn. Gelukkig kan er draad bijgedraaid worden, zo gebeurd, morgen klaar. Nou ja overmorgen. Nee, het wordt toch na het weekend voordat we de mast kunnen trimmen…

  

Intussen stort ik me maar op de dynamo. Die heeft nooit geladen wat-ie zou moeten kunnen laden dus monteer ik op advies van vele andere zeilers een Sterling externe laadstroomregelaar, die ik in Nederland van Marktplaats kon plukken. Als ik na het schoonmaken van de dynamo en het monteren van de nieuwe bekabeling ook de dynamo van een nieuwe v-snaar voorzie zit ik ineens met twee diodes in mijn handen die uit de dynamo zijn gevallen. Meteen maar laten maken, morgen klaar zegt Mr. Alternator op vrijdagmiddag. Een week later is het ding dan eindelijk van nieuwe diodes én kogellagers voorzien en laadt als nooit tevoren.
Waarschijnlijk is de dynamo al die tijd al kapot geweest en heeft altijd maar op een kwart van de capaciteit gewerkt, waardoor we ook nooit met hoofdmotor stroom konden draaien. Een gerepareerde dynamo, nieuwe laadstroomregelaar, als nu de accu’s het nogeven volhouden…

   

Helaas (maar gelukkig hier) komt aan die droom abrubt een einde, als een paar dagen later de accuspanning met regelmaat naar 10 volt zakt. We besluiten dan ook meteen de oude accu´s te vervangen door nieuwe Trojan T-105’s.
Achteraf hadden we dat meteen moeten doen, maar pas later ontdekte ik dat alle onderhoudsvrije lood-calcium accu’s gemaakt zijn om als startaccu’s te dienen en niet geschikt zijn voor cyclische diepontlading. Uiteraard blijken we niet de enige zeilers te zijn met dit probleem en als we horen dat de meeste cruisers hooguit een jaar met deze accu’s doen hebben we het zo slecht nog niet gedaan.
Gelukkig passen deze nieuwe accu´s precies in de daarvoor bestemde ruimte – hoe is het mogelijk – en dankzij het voorwerk is aansluiten zo gebeurd.

Met alle medezeilers die hier ook op de werf liggen vermaken we ons prima. Met Tom, die zijn Turning Point solo of met opstappers vaart, gaan we naar Avatar. Wat een sensatie! Om even te bekomen van de geweldige 3D indrukken vluchten we een kroeg in en belanden we in Cafe Old Dutch, waar de voorbereidingen voor het carnaval al getroffen worden… Ook met de bemanning van Santa Maria en Duet gaan we geregeld op pad en belanden we bij Asia de Cuba, waar we alvast een voorproefje nemen op wat komen gaat. En dat klonk goed!
En dan is er natuurlijk nog het tweewekelijkse happy-hour bij Asiento. We’re on a alcoholiday riep laatst een andere zeiler…

  

  

Al met al hopen we dat het dan toch gaat lukken komende week te vertrekken. ´t Is een kwestie van geduld, rustig wachten op de dag dat ik in de zon op mijn zeilboot lag…

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties