3 apr 2010

Marina Hemingway – Key West; twijfelend over de Golfstroom

De Golfstroom is een soort enorme rivier die over het noordelijk halfrond door de Golf van Mexico en Atlantische Oceaan stroomt en zijn oorsprong vindt in het Yucatan Channel tussen Cuba en Mexico. Deze stroming is zeer krachtig en stroomt met gemiddeld 2,5-3 knoop in oostelijke richting tussen Cuba en de Florida Keys. Wanneer daar een stevige wind tegenin staat, zoals de afgelopen dagen, is dat een garantie voor succes als het gaat om ruige zeeen. We zien er dan ook als een berg tegenop om deze Golfstroom over te steken in het traject tussen Havana en Key West.
Voor vannacht wordt volgens alle bronnen afnemende wind verwacht die bovendien ruimt van het noordoosten naar zuidoosten, misschien zelfs zuiden. Dat zou de oversteek aanzienlijk prettiger maken en bovendien is het voor komende week de enige kans om de sprong te wagen. Want hoewel Cuba en Havana geweldig zijn, voelen we er weinig voor hier verplicht nog een week te blijven liggen.

Met enige tegenzin verlaten we dan ook Marina Hemingway om uit te klaren bij de douane, immigraite en grensbewaking. Een laatste inspectie aan boord volgt en dan zijn we vrij om Cuba te verlaten. Eenmaal het kanaal uit buiten het rif, bouwt de wind flink op: 20, 25, 30 knopen en uitschieters naar 35. We zetten een maixmiaal gereefd grootzeil en puntje fok maar twijfelen. Alle gidsen waarschuwen ons voor deze beruchte passage en de meeste zeilers die we gesproken hebben, hebben geen beste herinnering aan dit stuk water. Bovendien is er een aanzienlijke kans op hoge golven en brekers nu de harde oostenwind recht tegen de stroomrichting in staat.
We zien het een uur aan maar minder wordt het niet. Terwijl de skyline van Havana langzaam uit het zicht verdwijnt bouwt de zee zich op en hier en daar breken de toppen bruisend van de golven. Na veel wikken en wegen besluiten we toch door te zetten. We vertrouwen erop dat de wind in de avond en nacht zal afnemen naar de verwachte 15 knopen. Bovendien viel afgelopen nachten in de marina de wind na negen uur meestal helemaal weg, waardoor de boot in no-time vol muggen zat. Daar hebben vandaag in ieder geval geen last van.

Pas na middernacht wordt het iets rustiger, de wind zakt naar een 20 tot 25 knopen maar de golven blijven op ons inrammen. Afgelopen uren is de stroom langzaam toe gaan nemen en we bevinden ons duidelijk midden in de Golfstroom want regelmatig is onze snelheid over de grond af te lezen in dubbele cijfers. Hoewel de hoek ten opzichte van de golven voor een aandewindsekoers nog redelijk te doen is zijn we meer onder water dan boven water. Door alle mogelijke gaatjes weet het zoute water zich een weg naar binnen te worstelen, waarbij de luchthappers favoriet zijn. Achteraf had ik deze beter kunnen verwijderen en afsluiten; lesje voor de volgende keer. Overal liggen inmiddels doorweekte handdoeken en zelfs in zeilpak onder de buiskap houden we het niet droog.

In Ascha’s wacht vlakt de zee iets af en hoewel er nog regelmatig een flinke plens overkomt hebben we de meeste nattigheid gehad. Maar waar ik mijn wacht met handdoeken in de weer was, kan zij haar lol op met overstekende vrachtschepen. Een paar keer lijken we in een sandwich terecht te komen, maar gelukkig biedt de AIS uitkomst en varen we overal keurig tussendoor.
Met een miniem puntje fok proberen we de snelheid laag te houden maar nog steeds denderen we af en toe met zeven knopen grondsnelheid op ons doel af, terwijl onze snelheid door het water hooguit de helft is.

Het begint dan ook net te schemeren als de uiterton in zicht komt en we het toegangskanaal in varen, welkom geheten door zes dolfijnen die rond de boot dartelen terwijl de zon opkomt.
Inmiddels lijkt ook Key West op deze zaterdagochtend wakker te worden want grote sportvisboten snellen ons met flinke hekgolven ons tegemoet. Net buiten het drukste havengebied vinden we de ankerplaats ten westen van Fleming Key en laten na 13 uur en 100 mijl ons anker vallen in de Verenigde Staten.

  

2 apr 2010

Cohiba’s en Habana Club

Sinds we zijn vertrokken uit Santiago de Cuba zien we er naar uit om Havana te ontdekken. Waar Santiago dorps aandeed is Havana de hoofdstad van Cuba en de stad der steden in het Caraibisch gebied, aldus de reisgids.
Een aantal dagen rijden we van de marina naar de stad, een speciale toeristenbus brengt ons voor 1 CUC op en neer naar de stad. Vroeger, toen de stad floreerde moet het een prachtige stad geweest zijn maar na de revolutie is de stad langzamerhand in verval geraakt. Zonde, want wat ooit schitterende panden zijn geweest zijn nu vervallen en gestutte bouwsels waarvan de verf al lang verdwenen is en façaden zijn afgebrokkeld. In het oude centrum zijn veel panden inmiddels met buitenlands geld opgeknapt en is La Habana Vieja terecht op de UNESCO lijst van Werelderfgoed gekomen. Hoge koloniale huizen, grote pleinen afgewisseld met smalle straatjes. Uit bars klinken Cubaanse klassiekers, door verschillende bandjes live gespeeld.
Na een dag door het oude centrum geslenterd te hebben gaan we op zoek naar cerveza é musica. Uit bijna alle barretjes klinkt live muziek, maar waar we ook aanschuiven, telkens als wij ons eerste biertje besteld hebben stopt de band met spelen (en begint met drinken)… Niet erg, zo zien we nog wat van het nachtleven dat helaas tegen middernacht stopt in deze hoek van de stad.

  

   

  

Terug op de jachthaven maken we de toiletjufrouw blij met een tas oude kleren van Ascha. Al sinds Santiago hebben we de tas met verzamelde spullen klaarliggen omdat we weten hoe blij we de mensen er hier mee kunnen maken maar op één of andere manier was het er nog niet van gekomen de tas weg te geven.
Ook de amicale bewaker die op onze boot past krijgt een vuilniszak vol."Oh mi madre, oh mi madre!" Hij is de wereld te rijk met een bus scheerschuim en scheermesjes, een doos paracetamol en wat kleren die ik niet meer draag. De man werkt op zijn zeventigste nog vijf dagen per week, van pensioen hebben ze hier nog niet gehoord, zo lijkt het.
We blijven ons verbazen over de prijzen die we her en der betalen. De prijs van bier, waar natuurlijk alles aan gerelateerd is, is in de hoofdstad met anderhalf, soms twee CUC net iets duurder. Kopen we op een groentemarktje vervolgens een paar uien, tomaten, een krop sla en wat aardappelen dan betalen we misschien 25 lokale peso’s, omgerekend minder dan een euro. Ook brood kost helemaal niks en op alle straathoeken worden allerlei zelfgebakken koekjes verkocht voor een peso per stuk. Een simpele afhaalpizza vliegt voor 5 lokale peso’s (20 eurocent) letterlijk en figuurlijk de deur uit. Gaan we vervolgens ergens iets eten, dan betalen we met 15 CUC (zeg voor het gemak even 15 euro) inclusief drank en koffie toe voor Nederlandse begrippen nog steeds niet veel, maar de verhoudingen zijn helemaal kwijt. Een busritje met de lokale bus kost een halve peso, een fietsritje in een tricyclette kan voor 10 peso in het nabijgelegen Santa Fé, maar wordt 10 CUC in Havana.

  

En over de bus gesproken, eerder kwamen we ze ook al tegen in Cuba maar in Havana zijn onze duidelijk herkenbare gele openbaar vervoerbussen niet te missen. Eerder zagen we al de bus naar Nigtevegt en Doornenburg rijden, later gevolgd door de Disco Bus en eental bussen die - hoewel ze afgeladen waren - Geen Dienst hadden maar uiteindelijk kwam toch lijn 13 naar Rotterdam langs!

  

  

   

Wat in Santa Lucia niet lukte, lukt op de jachthaven wel. Het Hemingway Marina complex omvat behalve uit een enorme marina ook een aantal hotels en bij een van de hotels weten we een bustour te boeken naar Viñales. De eerste stop is een sigarenfabriek, waar we een inkijkje krijgen in de fabricage van Cuba’s belangrijkste exportproduct. Onder andere Montecristo’s en Cohiba’s worden hier geproduceerd. Vervolgens gaat het langs een tabaksplantage, waar de bladeren worden geteeld en gedroogd. Overal in het prachtige landschap van Pinar del Rio staan hoge schuren waarin de tabaksbladeren hangen te drogen.
We rijden verder het landschap in en komen in de Viñalesvallei, die gekenmerkt wordt door ronde rotsen die als enorme bergen in het landschap gedropt zijn. Op een van de Mogotes is een grote rotsschildering gemaakt over de geschiedenis van de evolutie. De schildering zelf is groot maar niet bijzonder maar de piña coladas smaken voortreffelijk en lijken hier te zijn uitgevonden!

  

  

  

Na een week Hemingway Marina, een paar dagen Havana en vijf weken Cuba wordt het tijd dit geweldige land weer te verlaten. Cuba komt met stip in het lijstje van hoogtepunten van deze reis en we komen hier zeker nog eens terug, maar wat ons betreft niet meer per boot. Cuba is groot, te groot om met een boot te bekijken. Het weer is lastig te voorzien en de koufronten niet te onderschatten. Gelukkig konden we middels de kortegolfzender van de Santa Maria actuele weersberichten opvragen want internet is enkel in speciale gelegenheden voorhanden. Door de administratieve rompslomp wordt je als zeiler erg beperkt in het gaan en staan en hoewel het water hier schitterend is, zijn beschikbare ankerplaatsen te ondiep of nauwelijks toegankelijk.
We spenderen onze resterende CUC’s aan een paar sigaren en vullen de drankvoorraad bij met Habana Club en bereiden ons voor op de oversteek naar de Florida Keys.

26 mrt 2010

Santa Lucia – Marina Hemingway

Tegen vier uur in de middag gaat het anker de grond weer uit en varen we Santa Lucia uit, op naar de opening in het rif waar we zeil zetten en op de koerslijn naar Hemingway kunnen gaan liggen. Zoveel stroom als we op de tocht naar Santa Lucia tegen hadden, zoveel stroom hebben we nu mee. Met een bootsnelheid van goed zeven knopen klokken we op de GPS geregeld bijna tien knopen. Bijna drie knopen stroom mee is mooi, maar niet helemaal de bedoeling want zo komen we midden in de nacht aan!

Wind en golven zijn ons vooralsnog goed gezind, want met een knik-in-de-schoot (een koers ergens tussen halve-wind en aan-de-wind) varen we flink door over een vrij rustige zee.
Zo rustig dat ik, terwijl ik dit zat te typen, werd opgeschrikt door een luid kwetterend vogeltje dat net naast mijn knie op de lier onder de buiskap is gaan zitten. Al eerder hadden we vogeltjes aan boord die even kwamen uitrusten, maar deze verstekeling weet zich echt van de wereld geen kwaad en zit heerlijk te slapen...

Gelukkig blijft het heel de nacht rustig. De zee wordt bijna vlak en hoewel de afnemende wind er voor zorgt dat onze bootsnelheid even onder de drie knopen zakt, heeft dat als voordeel dat we in ieder geval niet te vroeg aankomen en we deze nacht, net als het vogeltje, heerlijk slapen.
Eén keer roept Ascha me wakker omdat een lange lijn onregelmatig knipperende lichtjes onze koerslijn kruisen. We turen in het donker en besluiten flink af te vallen en om het laatste lichtje heen te varen als de lijn plots heel snel naderbij lijkt te komen. Als we het laatste lichtje ronden blijkt het een bootje te zijn waarin drie mannen roeiend een visnet van dik twee mijl lang aan het uitzetten zijn, ruim drie mijl uit de kust!

Alsof we het getimed hebben komen we bij de ochtendschemering bij de aanloopton aan. We zoeken ons een ongeluk naar de ton maar die is onvindbaar totdat we er bijna bovenop varen; de ton bestaat enkel uit een drijflichaam en mist zijn topteken. Waar hebben we dat eerder gezien!
In de verte zien we de skyline van Havana en tussen de staken die een doorgang in het rif vormen, varen we Marina Hemingway binnen. Samen met de Santa Maria en de Netjer, melden we ons voor de formaliteiten. Marina Hemingway is voor ons de laatste halte in Cuba, van waar uit we Havanna willen gaan ontdekken.

  

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties