22 mei 2009

Bonaire - Curacao; de voorlopige eindbestemming

Het waait nog altijd stevig als we losmaken van de meerboei waar we afgelopen week aan hebben gelegen, maar in de beschutting van het land is de zee erg rustig. Op enkel de uitgerolde genua speren we over het vlakke water tussen Bonaire en Klein Bonaire naar open zee. Eenmaal daar neemt de harde wind af, maar de golven toe en zien we ons genoodzaakt op een stampende zee het grootzeil bij te zetten om wat meer snelheid te kunnen maken en straks niet in het donker aan te komen. Als het grootzeil eenmaal bij staat zeilen we rustig verder naar Curacao. Iets over de helft passeren we aan bakboord Klein Curacao. Een grote, vlakke zandplaat met een vuurtoren aan de ene, en een scheepswrak aan de andere kant. Voordat we het kleine eiland voorbij zijn trekt de wind weer aan naar een stevige 25 knopen; dezelfde wind waar we vanmorgen mee vertrokken zijn.

Zoals we in een stampende zee het grootzeil hesen, laten we het ook zakken voor de smalle ingang naar het Spaanse Water. Behalve de pilot, die we mochten gebruiken van de Lizzy, hebben we geen detailkaarten en gespannen turen we op de dieptemeter als we de ondiepte aan het einde van het nauwe kanaaltje naderen. Gelukkig zitten we aan de goede kant van het plaatje, of ligt het plaatje dieper dan de pilot wilde doen geloven, dus zonder problemen varen we de grote ankerplaats binnen. We zoeken een plaatsje tussen de geankerde schepen en laten op deze voorlopige eindbestemming ons anker zakken achter de Linea, die eerder ontmoet hebben. Biertje?!

20 mei 2009

Bon Bini na Bonaire

Na de aankomst op Bonaire hebben we de zeilboot weer omgebouwd tot woonboot. Dat was wel nodig ook, want het geeft altijd weer een aardige rommel na een lange overtocht. Afwas, vuilnis, kleren en kooien opruimen, en de kussens naar buiten want de plens door het voorluik leverde een nat bed op. Op zoek naar de wasserette dus om kleren en bekleding te wassen. Als we met vier tassen vol schoon wasgoed terug lopen naar de boot worden we door de buurman - die met de Lizzy naast ons ligt - met zijn auto onderschept: of we een lift willen? Graag!

Omdat Bonaire een Nederlands eiland is, worden ook hier weer kroketten, frikandellen, gehaktballen en frietjes-pinda-met verkocht. En ook in de supermarkt vinden we weer Hollandse waar, zodat we de scheepsvoorraad weer kunnen aanvullen met échte koffie, drop en lekkere koekjes. Eindelijk weer krentebollen en brood dat langer dan 2 dagen goed blijft!

Hoewel de moorings waar we (verplicht) aan zijn afgemeerd niet heel betrouwbaar blijken (eerder deze week is een Nederlandse catamaran losgeslagen) liggen we hier wel schitterend. Met uitzicht op Klein Bonaire liggen we precies op de dieptelijn waar de koraalbodem van vijf naar vijftig meter gaat, met als gevolg dat naast en onder de boot de mooiste vissen rondzwemmen. Alsof we in een aquarium liggen.

Verplicht op de agenda staat ook een rondtoer over eiland. Bij Rento Fun huren we een afgeragde, maar rijdende Suzuki Jimmy waar we ons een dag goed mee vermaken. Langs de kust rijden we noordwaarts naar het Goto Meer, waar we veel flamingo's zien. Erg leuk om deze maffe felroze vogels te zien vliegen. Met hun lange steltpoten en klapwiekende vleugels nemen ze een aanloop om vervolgens onder luid gekwater op te stijgen.
De wegen langs de westkust en langs het meer lijken wel parken, zo keurig is het aangelegd en onderhouden. Dat valt niet te zeggen van de weg naar Boca Onima, waar een paar indiaanse inscripties in de rotsen getekend staan. Dat is het betere off-the-road werk, slalommend tussen kuilen en cactussen, ezels en hagedissen! Langs de noordkust rijden we via het, bij surfers zo populaire, Sorobon Beach naar de Willemstoren. Zo varen we er langs, zo rijden we er langs. Op de weg naar deze vuurtoren staan allemaal bouwsels van wrakhout, flessen en andere aangespoelde spullen opgesteld.
We stoppen even bij de beruchte slavenhuisjes. Deze erg kleine huisjes vormden het onderkomen voor de slaven die in de zoutpannen werkten. Langs de zoutpannen, die als gevolg van de verschillende stadia van verzilting allemaal anders van kleur zijn, rijden we terug naar Kralendijk.

De dagen op het rustieke Bonaire vliegen voorbij. Zometeen vertrekken we naar het levendige Curacao, waar we het orkaanseizoen in de carieb zullen overbruggen. De zeilen worden dan even opgeborgen en we gaan op zoek naar werk en een onderkomen aan wal voor een half jaar.

15 mei 2009

Saba - Bonaire

Het is één uur als we maandagmiddag in Ladder Bay de meerboei los maken en het zeil zetten voor de drie-, vierdaagse trip naar Bonaire. Eenmaal uit de beschutting staat er, zoals we vanmorgen al merkten, een onrustige zee maar met een 4 bft waait het lekker en koersen we in zuidwestelijke richting op de Saba Banken af. Een bankengebied dat zich uistrekt over een 35 vierkante mijl ten zuidwesten van Saba. Bij harde wind en veel swell zou ik het niet wagen eroverheen te koersen, maar met dit weer moet dat lukken. De zee is iets bokkiger boven de banken maar van brekers is geen sprake. Naar verluidt is het hier goed kreeften vissen, en de vele vissersboeitjes bevestigen dat. Het goed opletten en slalommen om tussen rijen boeitjes door te varen.
Net voor donker zijn we de banken gepasseerd en komen op ruim water. Beetje bij beetje zwakt de wind af en nemen ook de golven af. Voor het eerst sinds een oversteek slaap ik vijf uur aan een stuk door. En als ik wakker wordt vraag ik me af of we voor anker liggen zo rustig varen we. Het rif, dat gisteren preventief in het grootzeil is gezet halen we er 's ochtends uit en sinds lange tijd varen we weer vol tuig. Iets ruimer dan halve wind, 3-4 bft en snelheid tussen de vijf en zes knopen over een heerlijk rustige zee. De eerste 24 uur zitten erop en 128 afgelegde mijlen staan op de klok.

Ook vanmiddag is het opletten en slalommen want er drijft hier van alles door het water. Eerst een paar grienden, dan volgen bamboestokken, boomstammen, zelfs iets dat op een kar leek met de banden boven water!? Je moet er niet aan denken wat er kan gebeuren wanneer je daar bovenop zou varen! Als we een paar keer een harde bonk tegen de romp horen schrikken we dan ook heftig maar gelukkig blijkt het om een een stel verdwaalde kokosnoten te gaan.
Regelmatig zien we de Sea-Me radarverklikker oplichten ten teken dat er scheepvaart met radar in de buurt is. Wij zijn in ieder geval gezien, en we zien de oceaanstomers op de radar. Maar blijkbaar neemt men het hier niet zo nauw met de AIS verplichtingen want onze AIS ontvanger meldt niks. Pas als tot twee keer toe een vrachtschip gepasseerd is komt er een AIS signaal binnen; scheepsnaam onbekend. Dat geeft toch te denken. Toch maar iets minder op de AIS ontvanger vertrouwen en meer op de radar. En straks op Curacao de antennekabel maar eens controleren...
Met dit rustige weer kan er gekookt worden: macaroni met spaghettisaus. Het smaakt er niet minder om. Vlak voor donker zetten we het nachtrif weer in het grootzeil en dat blijkt niet voor niks. In de avond trekt de wind aan en beginnen ook de golven zich weer wat op te bouwen. 's Nachts krijgen we een flinke regenbui op onze pet maar gelukkig komt er niet meer wind uit. Ondanks de toegenomen wind is het een rustige nacht.
Totdat 's morgens een brutale golf zich door het voorluik perst! Vanwege het rustige weer en omdat de bijboot over het luik heen ligt hebben we gisteren het luik op een kier gezet zodat het met 33 graden in de boot nog een beetje te harden is. Bed nat, Ascha pissig.
Omdat de golven steeds brutaler worden gaan de luiken dicht. Klaar voor onder water. En dat blijkt nodig ook want gedurende de dag nemen zowel de wind als golven toe en tegen de middag zitten er weer flinke kuilen in de weg. Bijzonder is dat een vogel (wij zijn geen vogelkenners, dus wie het weet mag het zeggen) de halve ochtend met ons mee vliegt. Speurend naar visjes vliegt hij steeds rakelings voor de boot langs. Intussen hebben we er 48 uur opzitten, goed voor 145 mijl. Voorzichtig durven we aan aankomen te gaan denken, en als het in dit tempo gaat zal het morgenmiddag al zijn! Net lang genoeg om het boek, dat we bij ons vertrek kregen, uit te lezen!

 

In de middag zetten we een tweede rif in het grootzeil. De wind is inmiddels toegenomen tot een flinke 6, af en toe 7 bft en van kuilen is inmiddels geen sprake meer. Het zijn gewoon gaten geworden! De meeste golven neemt ons schip prachtig en stuurautomaat houdt het schip keurig op koers, maar soms zit er een bruiser bij die met een harde klap de boot van koers gooit en we een flinke schuiver maken. Niet bepaald comfortabel zeilen dus. We maken ons op voor een onrustige nacht op zee. Als het licht wordt zien we weer het soort golven dat we in de laatste week van de Altantische oversteek zagen. Ruig, hoog, rollend en bruisend. Zelfs een toilet bezoek wordt een circusact. Gelukkig is er nog macaroni van gisteren over, want uitgebreidt koken zit er vandaag niet in. De snelheid zit er goed in want met snelheden van ruim boven de zeven knoop speren we op Bonaire af.
Exact drie etmalen na ons vertrek ronden we de zuidelijk punt van Bonaire, Lacre Punt. We zien de kleine slavenhuisjes aan de kust en even verderop het zoutwinningsgebied. In de luwte van het eiland laat de wind zich nog even goed gelden en trekt aan tot dik dertig knopen. Maar hier zonder golven loopt dat als een raket en een goed uur later pikken we voor Kralendijk een meerboei op. We zijn er; 460 mijl in goed 73 uur. Waar is de Pina Colada?

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties