31 jan 2009

Barbados - Martinique

Met een noodoplossing voor de verstaging vertrekken we tegen de avond naar Martinique, uitgezwaaid door de bemanningen van de Gaia en de Dahlwinnie. We hebben een leuke tijd gehad op Barbados en terwijl zij naar het zuiden gaan, maken wij een ongebruikelijke move naar het noorden. Op Martinique zijn veel jachtvoorzieningen waaronder een goede tuiger, maar bovendien krijgen we bezoek dat invliegt op Martinique en St Lucia.

Eenmaal uit de luwte van Barbados krijgen we de stevige passaatwind weer in de zeilen en met een knoop stroom mee schiet het lekker op, de bijna 120 mijl naar Matinique tellen we snel af. Aan het eind van de nacht zakt ineens de wind helemaal weg en zitten we in een groot buiengebied. Het ziet zwart om ons heen, maar wind is er niet meer. Pas na twee uur motoren pikt de wind weer op en is Martinique net aan bezeild.

Het blijft buiig weer en als we 's ochtends de Cul de Sac de Marin willen invaren wordt het helemaal grijs voor ons. De schepen die voor ons liggen, de bergen, betonning, alles wordt aan het zicht onttrokken door een enorme hoosbui. Luiken dicht, kussens naar binnen en klaarmaken voor onder water! Als de hoosbui is overgetrokken opent zich de invaart naar Le Marin en tussen de riffen door varen we de enorme ankerplaats op. Naast alle charterschepen in de grote marina liggen hier honderden schepen voor anker.

Als we een ankerplekje gevonden hebben komt de to-do lijst naar buiten, we hebben twee dagen voordat ons bezoek op het vliegveld landt. De boot moet worden opgeruimd en het logeerbed vrijgemaakt worden, plaats in de marina regelen, huurauto regelen, buitenboordmotor laten repareren (die is er op Barbados helaas mee gestopt), boodschappen inslaan (dat gaat heel goed en relatief goedkoop hier bij Ed) en de verstaging en wantspanners bestellen. Het lijkt wel aangenomen werk...

23 jan 2009

Welcom to paradise!

Barbados is de perfecte plaats om bij te komen van de atlantische oversteek. We liggen aan een wit strandje in helderblauw water, zien de schildpadden op vijf meter diepte onder en naast de boot zwemmen, en aan de wal alleen maar relaxte Bajans. Het is goed warm hier, zonder zonnetent is het niet vol te houden. Hoewel het regenseizoen officieel maar tot december duurt vallen er overdag, maar vooral 's nachts, regelmatig buien die hier - heel toepasselijk - cooling rains genoemd worden.

Na een aantal dagen flink bijslapen maken we met Ank en Keimpe (onze vrienden van de Gaia) en Frans en Lucia (van de Dalwhinnie) een rondje Barbados. Christopher, onze taxichauffeur rijdt ons over het eiland en via Holetown gaat het over de Highlands (die niet zo high zijn, maar waar we wel een schitterend uitzicht hebben) naar Harrison's Cave. De grotten vallen ons wat tegen, maar misschien komt dat omdat er een erg "veramerikaanste" attractie van gemaakt is, zoals veel hier op het eiland erg veramerikaanst is. We worden rondgereden in een treintje maar krijgen nog net geen (jammer Keimpe) helmpje op en mogen, vanwege de gladheid, maar op een paar plaatsen uitstappen. Ook als we een rondje door het naastgelegen woud maken moet er een guard mee om ons te wijzen op de gladde stukken. Stel je voor dat we uitglijden en een claim indienen...
Na de grotten gaat het naar Bathsheba, een surf- en badplaats aan de ruige oostkust van het eiland. Als we op het terras een gefrituurde vliegende vis (de lokale specialiteit) zitten te eten krijg ik een sms-bericht van Bas. Hij heeft eerder de atlantische oversteek met onze boot gemaakt, zes jaar geleden, en is nu met zijn vriendin Chris op vakantie op Barbados. Tijdens de vakantie met hun Lovefool zijn we elkaar in Het Kanaal steeds misgelopen maar nu hebben ze onze Live direct na aankomst gespot in Carlisle Bay. Ze blijken in een hotel in Batsheba te verblijven, een paar honderd meter verderop, en het is erg leuk ze na veel heen-en-weer gemail eens in het echt te ontmoeten. Ze gaan met ons mee terug naar Bridgetown waar we, bij ons aan boord, met z'n allen verschillende varianten rum-punch proberen om uiteindelijk in The Boatyard - een strandtent naast de boot - te belanden.

The Boatyard is behalve strandtent ook een voorziening voor yachties om water te tanken, te douchen, vuilnis te dumpen en de dinghy (bijboot) af te meren en achter te laten, maar alles tegen betaling. Eigenlijk is de betaling een tegoed dat dagelijks inwisselbaar is aan de bar - maar om die betaling nou elke avond in rum-punch om te zetten is wat teveel van het goede - dus landen we af en toe met de dinghy op het strand, al valt dat niet om mee vanwege de branding die soms onverwacht opduikt met een nat pak als gevolg.

Hoewel het plan aanvankelijk was om de volgende dag naar Martinique te vertrekken, gaan we na het uitklaren eerst op zoek naar een mogelijkheid om de mastbevestiging van de afgebroken verstaging te repareren. Een lasser, die aan het strand een casco van een enorme schoener aan het lassen is, wil de bevestiging graag voor ons lassen maar uiteindelijk blijkt dit niet te houden. Als ik boven in de mast hang, staan Bas en Chris op het strand te zwaaien koud bier. Ze zwemmen naar ons toe, helpen me nog een keer de mast in en wanneer ik de verstaging aanspan breekt de gelaste oogbout weer af. Beter nu dan onderweg, maar weer terug bij af. We drinken de tegenvaller weg (zo gaat dat hier) en gaan 's avonds met ze uit eten in een lokale pizzeria.

De dag van vertrek krijgen we het toch voor elkaar een noodreparatie te maken en de stagen op spanning te brengen zodat we eind van de middag uiteindelijk het anker kunnen lichten en vol rum, ehh, zeil naar Martinique kunnen varen. Daar zijn goede tuigers die - als het goed is - de juiste spanners en verstaging voor onze mast kunnen leveren.

17 jan 2009

De Grote Oversteek dag 15 - Laaaand in ziiicht!

Elke keer hopen we dat de wind aanhoudt als bij een bui de wind iets aantrekt, maar helaas verdwijnt na elke bui ook de wind elke keer, ons achterlatend met klapperende zeilen. Met om twee uur nog 40 mijl te gaan halen we het - ook motorend - niet om voor donker aan te komen, dus leggen we ons er bij neer dat we nog één nacht op zee zullen zijn.

Nu ik al mijn nep-inktvisjes verspeeld heb, gooi ik rond half vier de nepsardine nog maar eens uit. Eerder was die al goed voor orka's, wie weet wat het nu oplevert! Ik ben nog aan het uitvieren als de ljin ineens rap van de molen afloopt en ik gespartel achter de boot zie. De vangst, die zich makkelijk laat binnenhalen, wordt verwelkomd met een  "jonkie" en een borrel jenever helpt hem en pijnloos naar de vissenhemel. Het blijkt om een goudmakreel te gaan - ook bekend als dorado of mahi-mahi - en tien minuten later liggen er vier heerlijke visfilets in de koelkast.

Met een uitbundig "Laaand in ziiicht!" is het Ascha die als eerste Barbados aan de horizon ziet verschijnen. Als we even later de lichtjes van het eiland zien, de vliegtuigen zien opstijgen en de vissersbootjes om ons heen verschijnen komen we na 15 etmalen op zee weer in de bewoonde wereld.

's Nachts nemen we allebei een korte wacht om vervolgens bij het eerste daglicht de haven Bridgetown in te varen. Hoewel er geen faciliteiten voor jachten zijn moet je de haven in om de formaliteiten te regelen voordat je het anker mag laten vallen in Carlisle Bay. Aan de voor grote schepen ingerichte kade meren we af naast een joekel van een cruiseschip en maken een rondje langs de verplichte instanties. Via de Health Officer gaat het langs Customs, Immigration en tenslotte de Port Authority maar dan zijn we ook officieel ingeklaard en een stempel in ons paspoort rijker.
Als we de eenmaal wakker gemaakte beambte van de Port Authority vragen we water kunnen tanken, komt die na even nadenken met een buitenkraantje en een verlengslang aan, zodat we meteen onze lege watertank kunnen vullen.

Na het inklaren en water tanken varen we de haven uit en varen de hoek om, naar Carlisle Bay, waar we uitbundig worden verwelkomd door Ank en Keimpe van de Gaia, waar we tegelijk mee vertrokken uit Mindelo en die hier twee dagen eerder arriveerden.

Na 15 etmalen (16 dagen en 15 nachten) en 2011 mijl laten we na een lange, moeizame oversteek ons anker vallen tussen de schildpadden in het turkoise water van Carlisle Bay, Barbados. We did it! Nu eerst champagne, een duik in het warme water en dan aan de rum-punch!

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties