Sjampoefel!

Als ik na een paar uur slaap weer “op mijn post” kom, varen we net onder de kust van het eiland. Voor ons komt langzaam de zon op, het lijkt wel alsof het Noumea in brand staat. Om ons heen slaan de golven op het rif kapot maar recht voor ons ligt de betonde Passe de Dumbea.

Net als we de doorgang in het rif passeren en de grote lagoon binnen varen begint de vismolen luid te ratelen: beet! De vechter geeft zich niet zomaar gewonnen maar beetje bij beetje krijgen we hem binnengehengeld en we landen een prachtige Bluefin Tuna op het zwemplatform. Met een scheut Apfelkorn (dat het nog bestaat) in zijn kiewen sterft de vangst een zachte dood. Inmiddels staat Marieke al klaar met het fileermes, lekker klusje als je net je ogen hebt ;-)

Niet veel later meren we af in Marina Port Moselle en staat het welkomstcomitee, bestaande uit een Quarantaine en Immigration officer, al klaar. Na een bezoek aan de havendienst en de douane zijn de formaliteiten afgehandeld en zijn we ingeklaard in Nouvelle Caledonie. Sjampoefel!

Wind tegen

“This (PS102 Queensland to New Caledonia, red) can be a difficult passage at all times because of the certainty of encountering contrary winds for at least part of the voyage, if not the whole of it.” Aldus Jimmy Cornell in zijn werk World Cruising Routes. Tot zover hebben we dus flink mazzel gehad met een blijvende zuidoost- of zuidwestelijke wind, maar vanaf vandaag staat de wind inderdaad pal tegen: met 5 knopen recht uit het noordoosten.

Het begon vannacht tijdens mijn wacht al, plotselinge windshifts van 90 graden waardoor de boot spontaan overstag ging. En wanneer de zeilen weer getrimd staan op de nieuwe koers… Juist, windshift terug. Motor aan en uitzitten die laatste mijlen…

Uiteindelijk toch nog een lekkere zeildag gehad rustig windje en mooie lange deining. De strategie pakt goed uit: eerst naar het noordoosten en wachten tot de wind draait naar het noorden dan is de Passe de Dumbea, waar we het New Caledonia Barrier Reef binnen kunnen varen, precies bezeild.

Eind van de dag 794 mijl afgelegd en nog 18 te gaan. Oh, nu ik naar buiten kijk: laaaand in ziiicht!

Stroom tegen

Begonnen we voorzichtig aan aankomen te denken en hadden we vanmorgen het idee nog één nacht op zee door te brengen, inmiddels is het wel duidelijk dat daar nog een nacht bij kan. Sinds gisteravond hebben we de South Subtropical Current die hier overgaat in de East Australian Current met gemiddeld 2 knopen flink tegen.

De wind is ook iets gekrompen en afgenomen, maar da’s niet erg want met een schijnbare windhoek van 40 graden varen we bijna even hard als dat de wind waait. Het voordeel van een light displacement catamaran. De zee is kalm, de hoge swell rolt rustig onder ons door, als we morgen nog zo’n dag hebben hoor je ons niet klagen.

Klagen deed de schipper van het ons passerende zeiljacht, onderweg van New Caledonie naar Brisbane, wel want de prijs van het bier schijnt omhoog te zijn gegaan. We gaan het zien, met een beetje geluk zijn we ruim op tijd voor het happy hour dinsdag ;)

Nadat we onze moedertjes via de satelliet telefoon een fijne moederdag gewenst hebben (toch een leuk kadootje, kost een paar centen hebbie ook wat) maken we de balans op en met nog 118 mijl te gaan zijn we vandaag precies 100 mijl verder gekomen. Fijn, stroom tegen.