24 apr 2011

Likkie verf hier en daar

Eenmaal geacclimatiseerd – we lopen weer in shorts, shirts en slippers – en bijgekomen van mijn jetlag, kan ik direct aan de slag op de FastCat 435. Na twee dagen buiten alle antislipvlakken op het dek afplakken en ontvetten begint het helaas aanhoudend te regenen, de laatste stuiptrekkingen van het regenseizoen in Queensland. Dan maar binnen verder. Ook daar plakken we in beide rompen en de salon alles af met schilderstape en stukken “brown paper” om verfspetters te voorkomen en de vloer schoon te houden. De regen houdt helaas een paar dagen aan, dus beginnen we binnen met het schilderwerk. Hoewel de boot pas 6 jaar oud is, is deze de laatste jaren behoorlijk afgeleefd en “een likkie verf hier en daar” doet wonderen!

Dinsdagmorgen 12 april wordt ik wakker gezongen en is het huis, waar we tijdelijk verblijven totdat de boot weer bewoonbaar is, versierd met balonnen ter gelegenheid van mijn 24e 34e verjaardag. ‘s Avonds is er een heuse Ozzie Barbie georganiseerd, die geheel naar Australisch gebruik wordt volgegooid met Skippy biefstuk.

Als het een paar dagen droog is beginnen we aan de buitenkant; na drie lagen (een laag primer en twee lagen anti-slip verf) begint het ergens op lijken. Dan volgen de installatie van de nieuwe Spectra watermaker, de ankerlier, nieuwe marifoon, en maken we een begin met de aanhoudende lijst van “laatste kleine dingetjes”. “We’re getting there, mate” roepen we steeds vaker tegen elkaar.

Als op een Goede Vrijdag de grootste klussen zijn gedaan en de meeste troep is opgeruimd is staat ‘s avonds Marieke met de slaapspullen en een fles champagne op de steiger. “We hebben wat te vieren, vanaf vandaag wonen we op de boot!”. Tja, wat moet je daar nog tegenin brengen ;)
Het is in het begin even kamperen, maar al snel wijkt het gereedschap voor het speelgoed van Dylan, verhuizen de spullen van de opslagcontainer naar de boot en komen de boodschappen aan boord. Van klusboot naar woonboot.

5 apr 2011

Sailinglive goes down under

Het zal in januari geweest zijn dat ik Gerrit-Jan via Skype sprak. Ons weblog hadden hem en Marieke geinspireerd op zoek te gaan naar een catamaran om vanuit Australie – waar ze sinds een aantal jaar wonen – het seizoen in de Pacific te gaan cruisen. Geen slecht plan! En aangezien Australie al een tijdje op mijn lijstje stond en zeilen in de Pacific er niet meer van gekomen was was dit een unieke kans het nuttige met het aangename te combineren en Gerrit-Jan en Marieke een handje te helpen met de voorbereidingen en te bemannen op de oversteek naar Nieuw Caledonie.

En zo zat ik dus gisteren in het vliegtuig van Amsterdam naar Dubai om vanuit daar, via een korte tussenstop in Singapore, door te vliegen naar Brisbane. De vluchten van Emirates zijn prima, het eten (voor een vliegtuighap) redelijk, alleen bij het boarden van mijn vlucht in Dubai was even spannend. Bij de gate werd ik even apart gezet om kort daarna door een doaunier ondervraagd te worden. Of ik machines in mijn bagage had? Of elektronische apparatuur? Of misschien “toy guns”? Pas bij dat laatste begon er een belletje te rinkelen want – hoewel ik telefonisch de informatie op de Emirates website ge-dubbel-checked had – was het achteraf misschien toch niet zo’n goed idee geweest de gascylinders voor mijn reddingsvest mee te nemen... Uiterst vriendelijk werd ik verzocht in een gereedstaande auto plaats te nemen om vervolgens met zwaailichten in een vliegende vaart naar de andere kant van het vliegveld gereden te worden. “Is dat uw tas?” vroeg een andere douanier naast de bagageband, wijzend op mijn tas die eenzaam en alleen in een hoekje lag. Ik opende mijn tas op zoek naar de cylinders en niet veel later lag de inhoud van mijn tas over de vloer verspreid. Allemaal niet zo erg, als 10 minuten later je vliegtuig maar niet vertrekt! De cylinders hadden inderdaad een verdachte indruk op de scan achtergelaten en met het verzoek of ik ze achter wilde laten mocht ik de stroopwafels, zakken drop en zakjes pindasaus weer inpakken en werd ik met een noodgang weer teruggereden naar de terminal. Met klotsende oksels nam ik plaats in mijn stoel en ik zat nog maar net of het toestel kwam in beweging en taxiede naar de startbaan.

Eenmaal aangekomen in Brisbane vond ik gelukkig mijn bagage weer terug op de bagageband en stond Gerrit-Jan me bij de uitgang al op te wachten. Howdy mate!

   

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties