26 mrt 2010

Santa Lucia – Marina Hemingway

Tegen vier uur in de middag gaat het anker de grond weer uit en varen we Santa Lucia uit, op naar de opening in het rif waar we zeil zetten en op de koerslijn naar Hemingway kunnen gaan liggen. Zoveel stroom als we op de tocht naar Santa Lucia tegen hadden, zoveel stroom hebben we nu mee. Met een bootsnelheid van goed zeven knopen klokken we op de GPS geregeld bijna tien knopen. Bijna drie knopen stroom mee is mooi, maar niet helemaal de bedoeling want zo komen we midden in de nacht aan!

Wind en golven zijn ons vooralsnog goed gezind, want met een knik-in-de-schoot (een koers ergens tussen halve-wind en aan-de-wind) varen we flink door over een vrij rustige zee.
Zo rustig dat ik, terwijl ik dit zat te typen, werd opgeschrikt door een luid kwetterend vogeltje dat net naast mijn knie op de lier onder de buiskap is gaan zitten. Al eerder hadden we vogeltjes aan boord die even kwamen uitrusten, maar deze verstekeling weet zich echt van de wereld geen kwaad en zit heerlijk te slapen...

Gelukkig blijft het heel de nacht rustig. De zee wordt bijna vlak en hoewel de afnemende wind er voor zorgt dat onze bootsnelheid even onder de drie knopen zakt, heeft dat als voordeel dat we in ieder geval niet te vroeg aankomen en we deze nacht, net als het vogeltje, heerlijk slapen.
Eén keer roept Ascha me wakker omdat een lange lijn onregelmatig knipperende lichtjes onze koerslijn kruisen. We turen in het donker en besluiten flink af te vallen en om het laatste lichtje heen te varen als de lijn plots heel snel naderbij lijkt te komen. Als we het laatste lichtje ronden blijkt het een bootje te zijn waarin drie mannen roeiend een visnet van dik twee mijl lang aan het uitzetten zijn, ruim drie mijl uit de kust!

Alsof we het getimed hebben komen we bij de ochtendschemering bij de aanloopton aan. We zoeken ons een ongeluk naar de ton maar die is onvindbaar totdat we er bijna bovenop varen; de ton bestaat enkel uit een drijflichaam en mist zijn topteken. Waar hebben we dat eerder gezien!
In de verte zien we de skyline van Havana en tussen de staken die een doorgang in het rif vormen, varen we Marina Hemingway binnen. Samen met de Santa Maria en de Netjer, melden we ons voor de formaliteiten. Marina Hemingway is voor ons de laatste halte in Cuba, van waar uit we Havanna willen gaan ontdekken.

  

25 mrt 2010

Santa Lucia; geen gewandel

Bij het aanmelden werd Joost er gisteren al fijntjes op gewezen dat onze despachio maar tot Isla de Juventad ging en dat we die hadden moeten verlengen om hier te mogen komen. Op Juventad was er echter geen gelegenheid voor ons om af te meren of aan wal te gaan en na het ronden van Cabo Antonio was de nieuwe marina in Los Morros daar lager wal. Daar heeft de señor van de Guarda Frontera geen boodschap aan, ze mogen snel een paar boodschappen doen maar moeten daarna vamos.

Eigenwijs als we zijn proberen we de volgende dag alsnog aan wal te gaan, maar we zijn de hoofdstraat nog niet uitgewandeld of er komt een diender aangefietst die ons hijgend en zwetend nogmaals verteld dat we hier niet aan wal mogen. Geen despachio, geen gewandel. Of we nou een visum hebben of niet, of we zijn ingeklaard of niet.

  

Hoewel Santa Lucia volgens onze pilots vroeger een zogenaamde port-of-entry was en het stadje toen duidelijk beter tijden gekend heeft, kan er met onze papierhandel niks geregeld worden. We kunnen alleen doorvaren naar één van de Marlin Marina's om daar vervolgens weer een despachio te krijgen voor het volgende deel van de route. En waarschijnlijk hadden we in Juventad of Los Morros ook geen despachio voor Santa Lucia hadden gekregen. Jammer want we hadden van hier uit graag een bezoek aan Pinar del Rio en Viñales gebracht om de sigarenstreek van Cuba eens nader te bekijken. Nu zit er niets anders op dan vanmiddag het anker weer uit de grond te trekken en vannacht de laatste 90 mijl naar Marina Hemingway te varen.

25 mrt 2010

Cayo de la Leña – Santa Lucia; wat was hier ook weer zo leuk aan?

Voor vandaag wordt een noordoostenwind, ruimend naar het oosten verwacht. Na twee dagen liggen hebben we deze swamp hier wel gezien en we willen graag door. Tussen het vasteland van Cuba en een lang, parallel lopend rif liggen allerlei interessante Cayo's. Maar helaas, de gemiddelde diepte van de ankerplaatsen is 2 hooguit 3 meter, de doorgangen tussen de riffen soms niet meer dan 3 meter diep en het tijverval iets minder dan een halve meter. Dat risico wilen we met onze 2 meter en 11 centimeter diepgang niet nemen, dus varen we rechtstreeks door naar Santa Lucia, in de hoop dat we daar met een auto het achterland kunnen verkennen.

Met de laatste bus pannenkoekenmix bakken we voor vertrek pannenkoeken. Na het middageten wordt dat avondeten en ontbijt voor morgenochtend want door het brood en andere verse spullen zijn we al een paar dagen heen. Helaas zijn de afbakbroodjes die we op Curacao gekocht hebben minder lang houdbaar dan de datum deed vermoeden en in Cuba is brood erg lastig te verkrijgen. Het is er of op de bon of oudbakken of niet te krijgen.

Om vier uur in de middag vertrekken we voor de kleine 80 mijl naar Santa Lucia. De tocht begint met een lange, aandewindse slag naar buiten, hopend dat de wind inderdaad gaat ruimen naar het oosten en dat de stroom die we nu tegen hebben verder buitengaats meeloopt als gevolg van de Golfstroom. Ook de tweede slag maken we ver naar buiten, maar in plaats van stroom mee lijken we steeds meer stroom tegen te krijgen. Als we de slag terug maken zijn we in 4 uur tijd 5 mijl opgeschoten. Achteraf blijkt dat er in dit stukt een flinke “neer” staat. Als gevolg van de Golfstroom die om Cabo Antonio heen spoelt, loopt in dit deel de stroom flink tgen.
De wind begint in de nacht toe te nemen tot 20 knopen maar eenmaal buiten het rif krijgen we flinke golven op de kop die als blokken beton op ons inrammen. We blijven slagen maken en het schiet maar langzaam op. De tegenstroom loopt soms op tot bijna 3 knopen en de wind blijft in het noordoosten zitten. Precies de hoek die we op moeten. Als bonus loopt vlak achter het rif de scheepvaartroute waar de grote vaart zich in begeeft en al slagen makend kruisen we die elke keer. Gelukkig is het hier niet zo heel druk, maar druk genoeg om op te blijven letten. Twee maal roepen we een schip aan (lang leve de AIS ontvanger) omdat niet duidelijk is of deze voor of achterlangs gaan, maar beide keren kunnen wij en zij koers en vaart behouden en passeren we elkaar keurig op ruim één mijl afstand.

Als het licht wordt zijn we 40 mijl opgeschoten. Een gemiddelde van twee-en-halve mijl per uur. We rammen van golf in golf en massieve bergen water spoelen over het dek heen. Van slapen is niks gekomen en elke keer als de boot zich met een klap in het water boort verwachten we dat ergens iets breekt. Gelukkig houden we alles heel, maar we vragen ons af wat hier ook weer zo leuk aan is (behalve drie maal daags pannekoeken met stroop)?
Overdag krijgen we gelukkig wat stroom mee en als de wind eindelijk iets naar het oosten ruimt kunnen we gunstiger slagen maken. Na ruim 24 uur varen lopen we even na vieren moe en versleten het haventje van Santa Lucia binnen en gooien naast de Santa Maria het anker eruit. Die hebben alles motorend gevaren en liggen inmiddels al acht uur achter het anker te wiegen. Ze trakteren ons op een grote pan nasi, daar knapt een mens van op!

  

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties