30 okt 2008

Aangenomen werk

Wanneer we de weerkaarten voor komende dagen bestuderen zien we dat er harde wind en regen verwacht wordt. Geen weer om koers te zetten naar Madeira en geen weer om in Alvor voor anker te blijven liggen. Een halfuur voor hoogwater halen we het anker omhoog. Met de zon in de rug zijn de ondieptes goed te zien en Ascha, die voor op de punt staat, loodst ons door het kringelgeultje de lagune van Alvor uit.

Met een rustig windje in de rug hobbelen we langs de mooie kust van de Algarve naar Portimao. Al snel maakt de rotsachtige kust plaats voor een lang zandstrand met allemaal hoogbouw. We komen duidelijk in het massatoerisme terecht.

De haven van Portimao ligt aan een riviertje dat uitmondt in zee. Aan de linkeroever ligt het grote, mondaine Portimao met zijn nieuwe, maar keurige, haven. Aan de rechteroever ligt het kleine Ferragudo met een klein vissershaventje. Hoewel het hier ook vol staat met appartementencomplexen heeft dit dorpje zijn sfeer behouden.

We gebruiken de dagen met slecht weer om wat klusjes aan de boot te doen. Al sinds ons vertrek zit de ophouder van de giek me niet lekker. Deze hoort de giek omhoog te houden, maar zit zover naar achteren op de giek gemonteerd dat de deze op de buiskap klapt, wanneer we even niet opletten. Het aangrijpingspunt op de giek zit echter zo vast dat hier zelfs met grof geweld geen beweging in te krijgen is. Allard, niet voor een gat te vangen, fietst voor ons de halve stad rond om terug te komen met een stukje PVC pijp. Ophouder uit elkaar, pijpje erin, ophouder in elkaar, klaar!
Een ander klusje is de spinakerboom. Het aluminium beslag dat op de boom gemonteerd is houdt niet zo van zout water en is zo gaan corroderen dat de carbon boom begint uit te scheuren. We slijpen het beslag eraf, slijpen het schoon en popnagelen het weer in elkaar.
Tussen de regen- en windvlagen door zetten we de DuoGen in elkaar. Als ik vooraf de handleiding door lees breek ik mijn hoofd over een yaw arm, spring plunger, en een drop-nose-pin maar uiteindelijk wijst alles zich van zelf en blijkt het allemaal heel eenvoudig maar degelijk in elkaar te zitten. Het bevestigen van de DuoGen aan de hekstoel is eenvoudig door de meegeleverde universal bracket. Gelukkig had ik de bekabeling al eerder gelegd, dus was het nu een kwestie van de bedrading en de spanningsregelaar aansluiten op het zekeringenpaneel en de DuoGen bevestigen aan de hekstoel.

Als deze klusjes geklaard zijn, het lijkt wel aangenomen werk, worden we door de Horizon bemanning uitgenodigd om met een huurauto het binnenland te gaan bekijken. Tussen de sinaasappelplantages door rijden we naar Monchique, dat boven in de bergen ligt. Over een dubieus weggetje gaat het naar Picota, een top van het Monchique gebergte, maar eenmaal boven is het grijs en regenachtig en zien we niks van het beloofde uitzicht. Via het provinciestadje Alte rijden we terug naar de kust en belanden in Carvoeiro. Een klein strandje ligt tussen de rotsen ingeklemd, en aan het aantal restaurants en appartementen te zien kan het niet anders of in de zomer ligt het hier handdoek aan handdoek op het strand. Terug in Portimao leveren we de huurauto in en nemen nog één afzakkertje in de Irish Pub...

26 okt 2008

Lagos - Alvor; als je meeuwen op hun poten ziet staan...

Na een twee dagen bijkomen in Lagos verlaten we eind van de middag de luxe marina met zijn overwinteraars voor een kort tochtje naar Alvor. Alvor ligt aan een beschutte lagune waar we kort voor de kentering aankomen. Het blijkt echter te ondiep om in te varen en als de schemering inzet besluiten we de volgende dag met het opkomende tij verder de lagune in te varen. Rechts van de haveningang gooien we ons anker uit in twee-en-een-halve meter water.

De volgende dag gaan we twee uur voor hoogwater ankerop en varen onder het motto "als je de meeuwen op hun poten ziet staan, wordt het tijd overstag te gaan" door het mini-Waddengebied naar Alvor. De ondieptes zijn goed te zien en met de C-Map kaarten op de monitor schuiven we naar de ankerplaats. Het is druk en het is even zoeken naar een plekje waar ook bij laagwater voldoende water staat.

Alvor blijkt een erg leuk vissersdorpje te zijn met aan de kade allemaal restaurantjes waar de verse vis op grote barbeques wordt klaargemaakt. We eten er dan ook 's avonds een erg lekkere Red Snapper. Het schijnt dat we die bij een oversteek makkelijk zelf kunnen vangen, dus ik moet maar weer eens op zoek naar visgerei!

24 okt 2008

Cascais - Lagos; de laatste kaap

"Balticon Antwerp, Balticon Antwerp this is sailing yacht Live". Geen reactie. Op de radar zie ik dat het vrachtschip inmiddels op minder dan een mijl afstand genaderd is en buiten zien we zijn rood en groene navigatielichten, recht vooruit. Het vrachtschip ligt duidelijk op ramkoers. Weggijpen naar bakboord is geen optie, daar vaart een visser op en neer met zijn sleepnetten. "Balticon Antwerp, Balticon Antwerp this is sailing yacht Live, what are your intentions?", probeer ik na drie keer nog eens. Nog steeds geen reactie. Er zit niets anders op dan flink op te loeven, de schoten aan te halen en snel voorlangs het vrachtschip over te steken.
Als kort daarna op een paar honderd meter het schip ons voorbij vaart en ronkend in de nacht verdwijnt klinkt het "Who was calling Balticon Antwerp?" door de marifoon. "No problem", natuurlijk had de stuurman ons gezien, hij had ons al een uur in de gaten. Wij hem ook, dankzij AIS en de radar, maar het is merkwaardig dat hij niet reageerde op mijn oproepen, en ons zo kort bij passeerde.

Het is even voor middernacht en we varen ter hoogte van Sines. Na bijna twee weken hebben we Cascais en de Taagmonding verlaten en zetten we koers naar de Algarve. Het is druk met scheepvaart vanavond en vannacht. Op heel onze reis hebben we nog niet zoveel verkeer in de buurt gehad. Als we vlakbij de shipping lanes komen lijkt het wel Space Invaders op de radar, maar op een visser na passeert alle scheepvaart ons op ruime afstand.

Na de close encounter met de Balticon Antwerp heeft Ascha tot een uur of vier vannacht wacht gehouden. Vlak voor Cabo de São Vincente hebben we gewisseld en met de tot dik zes beaufort aangewakkerde wind in de rug stuiven we op de kaap af. Het is de laatste kaap van het Europese vaste land die we passeren. Sinds ons vertrek zijn we al heel wat kapen gepasseerd en bij het naderen van de kaap ga ik ze na in de almanak. Het begon in Frankrijk met Cap Blanc Nez en Cap Gris Nez, gevolgd door Cap d'Antifer, Cap de la Hève en Cap de la Hague. Bij de oversteek van de Golf van Biskaje koersten we op Cabo Prior en passeerden later Cabo Villano, Cabo Toriñana en de beruchte Cabo Finistere. Na Cabo Corrubedo en Cabo Silleiro verlaten we Spanje en varen langs de Portugese kust met Cabo Mondego, Cabo Carvoeiro en Cabo da Roca, Cabo Raso, Cabo Espichel, Cabo de Sines, Cabo Sardão en tenslotte Cabo de São Vincente.

Eenmaal voorbij de kaap is het nog 20 mijl naar Lagos, de eerste haven in de Algarve. De wind is inmiddels afgenomen en onder de beschutting van het land is de golfslag ook verdwenen. Op een aandewindse koers als deze is het leuk zelf te sturen en de zeilen wat te trimmen om net die laatste graad hoogte te varen. In het oosten komt de zon op en net als ik een slok van een hete kop koffie neem duikt naast ons een paar keer een dolfijn op. Welkom in de Algarve, mijn ochtend kan niet mooier beginnen!

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties